٣٦٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زمانى بر امّت من فرا مى رسد كه در آن زمان ، باطن هايشان پليد و ظاهرشان زيباست ، از سرِ طمع به دنيا ، نه اين كه به واسطه دنيا ، آنچه را [از ثواب و پاداش] نزد پروردگارشان است ، بجويند . دينشان از سرِ رياست است و هيچ ترسى [از خدا] در وجودشان نيست . كيفر خداوند ، آنان را فرا مى گيرد و چونان شخص در حال غرق شدن ، او را مى خوانند ؛ امّا دعايشان مستجاب نمى شود .

٣٦٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زمانى بر امّت من مى آيد كه از قرآن ، جز نوشته اش باقى نمى مانَد و از اسلام ، جز نامش . مسلمان ناميده مى شوند ؛ امّا دورترينِ مردم از اسلام اند . مسجدهايشان [از جمعيت ، ]آباد و از هدايت ، خالى است . دين شناسان آن زمان ، بدترين دين شناسانِ زير سايه آسمان اند . فتنه از آنان برمى خيزد و به آنان ، باز مى گردد .

٣٦٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به زودى ، زمانى بر شما مى آيد كه در آن ، سه چيز بس كمياب است : درهمى حلال ، يا برادرى همدل ، يا سنّتى كه به آن عمل شود .

٣٦٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زمانى بر مردم فرا مى رسد كه در آن زمان ، دل مؤمن در درونش آب مى شود ، آن سان كه سُرب در آتش آب مى شود و اين نيست ، مگر به سبب بلا و بدعت هايى كه در دين مردم مى بيند و نمى تواند تغييرشان دهد .

٣٦٩٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زمانى بر مردم فرا مى رسد كه در آن ، از عالم پيروى نمى شود ... . نه معروفى را [معروف] مى شناسند و نه منكرى را زشت مى شمارند . شخص درستكار در ميان آنان ، پنهانى به سر مى برد . آنان (مردم آن روزگار) ، بدترين خلقِ خدايند و خداوند در روز قيامت ، به ايشان نظر نمى كند .