٣٤١٢.الفضائل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: ما در مسجد پيامبر خدا، در مدينه، نزد ايشان بوديم كه يكى از ياران ايشان، سخن از بهشت به ميان آورد. پيامبر خدا فرمود: «خداوند، بيرقى از نور دارد كه دسته اش از زِبَرجَد است. خداوند متعال، دو هزار سال پيش از آن كه آسمان را بيافريند، اين بيرق را آفريد و بر آن نوشته شده است: معبودى جز اللّه نيست. محمّد، فرستاده خداست و خاندان محمّد، بهترينِ مردم اند و تو ـ اى على ـ گرامى ترينِ خلق هستى ». در اين هنگام، على عليه السلام گفت: ستايش ، خداى را كه ما را بدين [دين] رهنمون شد و به واسطه تو، ما را كرامت و شرافت بخشيد. پيامبر خدا فرمود: «اى على! آيا نمى دانى كه هر كس ما را دوست بدارد و دوستىِ ما را به دل بگيرد، خداوند متعال، او را با ما سكونت مى دهد؟» . سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «در قرارگاه راستى، نزد پادشاهى توانا» .

٣٤١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على عليه السلام ـ: اى على! هر كس فرزندان تو را دوست بدارد، تو را دوست داشته است و هر كس تو را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هر كس مرا دوست بدارد، خدا را دوست داشته است و هر كس خدا را دوست بدارد، خداوند، او را به بهشت مى برد. هر كس فرزندان تو را دشمن بدارد، تو را دشمن داشته است و هر كس تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كس مرا دشمن بدارد، خدا را دشمن داشته است و هر كس خدا را دشمن بدارد، بر خداوند رواست كه او را به دوزخ ببرد.

٣٤١٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس ما را در دلش دوست بدارد و با دست و زبانش يارى مان رساند، من و او در عِلّيّين [١] خواهيم بود. هر كس ما را در دل ، دوست بدارد و با زبانش يارى مان رساند، امّا با دست خود ، ما را يارى نرساند، در درجه پايين تر آن خواهد بود و هر كس ما را در دل ، دوست بدارد و دست و زبانش را از ما دريغ كند، در درجه پايين ترى قرار خواهد گرفت.

[١] علّيين، درجه اى است والا در بهشت.