٣٤٣٩.امام باقر عليه السلام : مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! آيا هر كس بگويد: «لا إله إلّا اللّه »، مؤمن است؟ فرمود: «دشمنى با ما، باعث ملحق شدن به جرگه يهود و نصارا مى شود. شما به بهشت نخواهيد رفت، مگر اين كه مرا دوست بداريد. كسى كه گمان مى كند مرا دوست دارد ، امّا اين [على] را دشمن مى دارد، دروغ مى گويد».

ه ـ دستْ بُريده بودن در روز قيامت

٣٤٤٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ كسْ ما اهل بيت را دشمن نمى دارد، مگر اين كه خداوند در روز قيامت، او را دستْ بُريده بر مى انگيزد.

و ـ محروم شدن از شفاعت

٣٤٤١.الأمالى ، طوسى ـ به نقل از اَنَس بن مالك ـ: روزى پيامبر خدا را ديدم كه به طرف على بن ابى طالب عليه السلام مى رود و اين آيه را تلاوت مى كند: «و پاسى از شب را زنده بدار تا براى تو، به منزله نافله اى باشد. اميد كه پروردگارت تو را به مقامى ستوده برساند» . آن گاه فرمود: «اى على! پروردگارم به من درباره يكتاپرستان امّتم ، حقّ شفاعت بخشيد؛ ولى اين شفاعت را بر كسى كه نسبت به تو و نسبت به فرزندانت پس از تو دشمنى ورزد، حرام گردانيد».

ز ـ دوزخى شدن

٣٤٤٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هيچ كسْ ما اهل بيت را دشمن نمى دارد، مگر اين كه خداوند، او را به دوزخ مى برد.