٣٤٠٢.تاريخ بغداد ـ به نقل از بلال بن حمامَه ـ: روزى پيامبر خدا، خندان وشادان به سوى ما آمد. عبد الرحمان بن عوف گفت: اى پيامبر خدا! براى چه مى خندى ؟ فرمود : «بشارتى از جانب پروردگارم به من رسيد. هنگامى كه خدا خواست فاطمه را به همسرى على در آورد، به فرشته اى دستور داد درخت طوبا را تكان دهد و او آن را تكان داد و اوراق مكتوبى پراكنده شدند. خداوند، فرشتگانى را ايجاد كرد كه آنها را جمع كردند . پس چون قيامت شود ، آن فرشتگان در ميان خلايق مى گردند و هر يك از دوستداران بااخلاص ما اهل بيت را ببينند، يكى از آن نوشته ها را به او مى دهند كه در آن نوشته شده است : «اين، امان نامه اى از آتش است، از جانب برادرم و پسر عمويم و دخترم ، براى رهايى مردان و زنانى از امّتم از آتش دوزخ» .

ط ـ محشور شدن با اهل بيت

٣٤٠٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ آن گاه كه دست حسن و حسين عليهماالسلام را گرفت ـ: هر كه مرا و اين دو و پدر و مادر اين دو را دوست داشته باشد، روز قيامت در كنارم هم درجه من خواهد بود.

٣٤٠٤.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من و فاطمه و حسن و حسين و دوستداران ما در روز قيامت، گِرد هم مى آييم و مى خوريم و مى آشاميم، تا زمانى كه حسابرسى بندگان تمام شود». اين خبر به گوش يكى از مردم رسيد و درباره آن سؤال كرد و من، خبر را براى او گفتم. او گفت: پس عرضه اعمال و حسابرسى چه مى شود؟ به او گفتم: اين امر ، براى صاحب ياسين (مؤمن ياد شده در سوره يس) [١] چگونه بود كه در دَم به بهشت رفت؟

٣٤٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اهل بيت من و كسانى از امّت من كه آنان را دوست دارند، مانند اين دو [انگشت اشاره كه در پهلوى هم قرار گرفته باشند ،] در كنار حوض [كوثر] بر من وارد مى شوند.

[١] گويا اشاره به حبيب نَجّار (يا تئوفيل) از مردم انطاكيه باشد كه موضوع آيه ٢٠ تا ٢٧ از سوره يس است و قرآن ، ميان ايمان آوردن او به رسولان عيسى عليه السلام و دعوتش از مردم به پيروى از رسولان و ورودش به بهشت، هيچ فاصله اى (حتّى شهادتش) را ذكر نمى كند (لغت نامه دهخدا : ذيل «حبيب نجّار») .