٣٤٣٨.امام باقر عليه السلام ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و بر منبر رفت و مهاجران و انصار براى نماز، جمع شدند. آن گاه فرمود: «اى مردم! هر كه ما اهل بيت را دشمن بدارد، خداوند، او را يهودى محشور مى كند». من برخاستم و گفتم: اى پيامبر خدا! اگرچه شهادت به لا إله إلّا اللّه و به پيامبرى تو دهد؟ فرمود: «آرى ، اگرچه شهادت دهد. او با شهادت دادن [به يگانگى خدا و رسالت من] فقط سبب مى شود كه خونش ريخته نشود و يا با دست خود و ذليلانه، جزيه ندهد». سپس فرمود: «اى مردم! هر كس ما اهل بيت را دشمن بدارد، خداوند در روز قيامت، او را يهودى محشور مى كند و اگر به زمان دجّال برسد، به او ايمان مى آورد و اگر آن زمان را درك نكند، از گورش برانگيخته مى گردد تا به او ايمان بياورد. همانا پروردگارم در ابتداى خلقت كه گِل آدميان را مى سرشتند، امّت مرا برايم مجسّم نمود و نام هاى همه افراد امّت مرا به من آموخت، همان گونه كه تمام اسما را به آدم عليه السلام تعليم داد. پس پرچمداران ، از برابرِ من گذشتند و من براى على و پيروان او آمرزش طلبيدم». حنان [بن سدير ، راوى اين خبر] مى گويد: پدرم به من گفت: اين حديث را بنويس و من، نوشتم. فردا به جانب مدينه حركت كرديم و وارد آن شديم و خدمت امام صادق عليه السلام رسيديم. من به ايشان گفتم: فدايت شوم! مردى از مكّيان به نام سُدَيف، حديثى از پدرتان براى من گفته است. فرمود: «آن را از حفظ دارى؟» . گفتم: مكتوبش كرده ام. فرمود: «بده ببينم». من، آن را به ايشان نشان دادم. چون به جمله «در آن هنگام كه گِل آدميان را مى سرشتند، خداوند ، امّت مرا برايم مجسّم نمود و نام هاى همه افراد امّتم را به من آموخت، همان گونه كه تمام اسما را به آدم عليه السلام تعليم داد» رسيد، فرمود: «اى سدير! چه وقت ، اين حديث را از قول پدرم برايت نقل كرد؟» . گفتم: هفت روز است كه روايت او را از پدرتان شنيده ام . فرمود: «من فكر مى كردم كه اين حديث، از دهان پدرم براى هيچ كس خارج نخواهد شد» .