٣٣٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : امامان پس از من، دوازده نفرند كه نُه نفر آنان از پشتِ حسين هستند و مهدى اين امّت از ماست. هر كه پس از من به ايشان تمسّك جويد، هر آينه به ريسمان خدا چنگ زده است و هر كه آنان را ترك گويد ، خدا را ترك گفته است .

٣٣٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به [رشته] فرمان بردارى از امامانتان چنگ زنيد و از فرمانشان سرپيچى نكنيد؛ چرا كه اطاعت از آنان ، اطاعت از خداست و نافرمانى كردن از آنان ، نافرمانى از خداست .

٣٣٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه دوست دارد بر كشتى نجات بنشيند و به دستاويزى محكم چنگ آويزد و ريسمان استوار خدا را بگيرد، بايد پس از من ، على را دوست بدارد و با دشمن او دشمنى كند و امامانِ هدايتگر از نسل او را به پيشوايى بپذيرد ؛ چرا كه آنان پس از من، جانشينان و اوصياى من و حجّت خدا بر خلق اند و سَروران امّت هستند و پرهيزگاران را به سوى بهشت مى برند. حزب آنان ، حزب من است و حزب من ، حزب خداست و حزب دشمنان آنان ، حزب شيطان است .

٣٣٢٣.الأمالى ، طوسى ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: روزى پيامبر خدا نماز صبح را به جماعت با ما خواند و سپس به طرف ما برگشت و برايمان سخن گفت و فرمود: «اى مردم! هر كه خورشيد را از دست داد، به دامن ماه چنگ زَنَد و هر كه ماه را از دست داد، به فَرقَدان (دو ستاره درخشان كه به آنها «دو برادران» نيز مى گويند) تمسّك جويد . من و ابو ايّوب انصارى و اَ نَس بن مالك برخاستيم و گفتيم : اى پيامبر خدا! چه كسى خورشيد است؟ فرمود: «من» . در اين هنگام ، پيامبر خدا ، براى ما مَثَلى زد و فرمود: «خداى متعال، ما را آفريد و چونان ستارگان آسمان قرارمان داد كه هر گاه ستاره اى غروب كند، ستاره اى ديگر ، طلوع مى كند . پس من خورشيد هستم و هر گاه بُرده شدم، به ماه چنگ زنيد» . گفتيم : چه كسى ماه است؟ فرمود: «برادر و وصى و وزيرم و ادا كننده دَينم و پدر فرزندانم و جانشين من در ميان خانواده ام، على بن ابى طالب» . گفتيم : فرقَدان كيستند؟ فرمود: «حسن و حسين» . سپس لَختى درنگ كرد و آن گاه فرمود: «فاطمه هم [ستاره] زهره است و عترت من، اهل بيتم، با قرآن اند و قرآن با آنان است . از هم جدا نمى شوند تا اين كه در كنار حوض [كوثر] بر من در آيند» .