«آيا در ملكوت آسمان ها و زمين و هر چيزى كه خدا آفريده است ، ننگريسته اند و اين كه شايد هنگام مرگشان نزديك شده باشد؟ پس به كدام سخن، بعد از قرآن ، ايمان مى آورند؟» .

«و اين گونه، ملكوت آسمان ها و زمين را به ابراهيم نمايانديم تا از جمله يقين كنندگان باشد» .

«پس [ شكوهمند و ] پاك است آن كسى كه ملكوت هر چيزى در دست اوست، و به سوى اوست كه باز گردانيده مى شويد» .

حديث

٣٧٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون ابراهيم خليل به سوى ملكوت بالا برده شد ـ و اين ، سخن پروردگار من است : «و اين گونه ملكوت آسمان ها و زمين را به ابراهيم نمايانديم، تا از يقين كنندگان باشد» ـ ، خداوندْ ديده او را، آن گاه كه به زير آسمانش بالا برد، چنان نيرويى داد كه زمين و موجودات آشكار و نهان آن را مشاهده كرد. پس، مرد و زنى را در حال زنا ديد . نفرينشان كرد و هر دو هلاك شدند. آن گاه آن دو نفر ديگر را [در اين حال] ديد . آنها را نيز نفرين كرد و هر دو هلاك شدند. باز دو نفر ديگر را ديد و آنها را هم نفرين كرد و هر دو هلاك گشتند. سپس دو تاى ديگر را ديد و خواست نفرينشان كند كه خداوند به او وحى فرمود : «اى ابراهيم! از نفرين بندگان و كنيزان من دست نگه دار؛ زيرا من آمرزنده و مهربان و جبّار و بردبارم. گناهان بندگانم به من زيانى نمى رساند ، همچنان كه طاعتشان سودم نمى رساند. من مانند تو نيستم كه براى فرو نشاندن خشمم آنان را تنبيه كنم. پس، نفرين بندگان مرا بس كن؛ چرا كه تو در حقيقت ، بنده اى بيم دهنده اى ، نه شريك در پادشاهى [من ]و نه مراقب بر من و بندگان من. بندگانم در ارتباط با من ، سه گونه اند : يا به درگاه من توبه مى كنند و من توبه آنان را مى پذيرم و گناهانشان را مى آمرزم و عيب هايشان را مى پوشانم ، يا عذاب خود را از آنها باز مى دارم ، به اين دليل كه مى دانم به زودى از پشت هاى آنان نسل هايى مؤمن بيرون مى آيند و از اين رو با پدران كافر ، مدارا مى كنم و با مادران كافر ، با درنگ و حوصله رفتار مى نمايم و عذابم را از آنها بر مى دارم تا آن مؤمن از پشت آنان بيرون آيد و چون از هم جدا شدند، عذاب من درباره آنان تحقّق مى يابد و بلايم آنان را در ميان مى گيرد ، و [يا] اگر نه آن (توبه كننده) بود و نه اين (كسى كه فرزندانى مؤمن به دنيا آورد) ، عذابى كه برايشان آماده كرده ام ، بزرگ تر از كيفرى است كه تو برايشان مى خواهى؛ زيرا عذاب من براى بندگانم بر حسب جلال و كبرياى من است. پس ـ اى ابراهيم ـ مرا با بندگانم وا گذار ؛ چرا كه من از تو، به آنان مهربان ترم و مرا با بندگانم وا گذار؛ چرا كه من جبّار و بردبار و دانا و حكيمم؛ با علم خود ، آنان را تدبير مى كنم و قضا و قَدَرم را در ميان آنها به اجرا در مى آورم» .