حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٤٣
٣٧٥٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گروهى از آخرين دوران امّتم ، چنان پاداش مى گيرند كه پيشينيانشان گرفتند . با فتنه گران مى جنگند و منكرات را انكار مى كنند .
١٠ / ٣
مجموعه اى از صفاتِ بهترين هاى امّت
٣٧٥٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترينِ امّت من ، كسى است كه جوانى اش را در طاعت خدا سپرى كند ، [طفلِ ]نفْس خويش را از [شير] لذّت هاى دنيا ، باز گيرد و شيداى آخرت باشد . پاداش چنين كسى در نزد خدا ، بالاترين مراتبِ بهشت است .
٣٧٥٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترين هاى امّتم ، كسانى اند كه نه چندان در گشايش قرار داده شده اند كه سرمست شوند و نه چندان در تنگى نهاده شده اند كه دست نياز ، دراز كنند .
٣٧٥٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترين هاى امّت من ، آنان اند كه هر گاه به ايشان گستاخى شود ، بردبارى ورزند و هر گاه به آنان جنايتى شود ، ببخشند و هر گاه آزار و اذيّت شوند ، شكيبايى كنند .
٣٧٥٩.المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از عياض بن سليمان ـ: پيامبر خدا فرمود : «بهترين هاى امّتم ـ آن طور كه فرشتگان مقرّب ، به من خبر داده اند ـ ، مردمانى اند كه در آشكار ، از فراگيرى رحمت پروردگارشان [ نسبت به خود] خندان اند و در همان زمان ، از ترسِ سختى عذاب پروردگارشان مى گِريند . هر بام و شام ، در خانه هاى پاك ، يعنى مسجدها ، پروردگارشان را ياد مى كنند و با زبان هايشان ، از سرِ اميد و بيم ، او را مى خوانند و در هر فراز و نشيب ، دستِ خواهش به سوى او دراز مى كنند و هماره روىِ دل به سوى او دارند . براى مردم ، كم زحمت اند و براى خود ، پُرزحمت . با پاهاى برهنه ، مورچه وار (آرام و بى آزار) بر روى زمين مى روند ، بى غرور . با وقار ، راه مى روند و با وسيله ، خود را به خدا نزديك مى سازند . قرآن ، تلاوت مى كنند و قربانى مى كنند و جامه ژنده مى پوشند. خداوند متعال را بر آنان ، گواهانى حاضر و چشمى ناظر است . بندگان را به دقّت مى نگرند و مورد توجّه قرار مى دهند و در [سرنوشت] سرزمين ها مى انديشند . ارواحشان در دنيا و دل هايشان در آخرت است . دغدغه اى جز آينده (قيامت) ندارند . براى گورهاى خود ، بار و بُنه و براى راهشان ، گذرنامه آماده كرده اند و خويشتن را براى ايستادنگاهشان [در برابر پروردگارشان] مهيّا ساخته اند» . پيامبر خدا ، سپس اين آيه را تلاوت كرد : «اين ، براى كسى است كه از ايستادن[در محشر به هنگام حساب] در پيشگاه من بترسد و از تهديدم بيم داشته باشد» .