«اين ، همان [ پاداشى ] است كه خداوند ، بندگان خود را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده اند ، [ بدان ] مژده داده است. بگو: به ازاى آن ( رسالت ) ، از شما مزدى نمى خواهم ، مگر دوستى در حقّ خويشاوندان . و هر كس نيكى به جاى آورد [ و طاعتى اندوزد ] ، براى او در ثواب آن خواهيم افزود. قطعاً خداوند ، آمرزنده و قدرشناس است» .

«بگو: هر مزدى كه از شما خواستم ، از آنِ خودتان . مزد من ، جز بر خدا نيست، و او بر هر چيزى گواه است» .

«بگو: بر اين [ رسالت ] ، اجرى از شما طلب نمى كنم، جز اين كه هر كس بخواهد ، راهى به سوى پروردگارش [ در پيش ] گيرد» .

حديث

٣٣١١.دعائم الإسلام : امام صادق عليه السلام فرمود : «انصار نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و گفتند : اى پيامبر خدا! ما مردمى گم راه بوديم و خداوند به واسطه تو ، ما را راهنمايى كرد ، و تنگ دست بوديم و خدا به بركت وجود تو ، توانگرمان ساخت. بنا بر اين ، از دارايى هاى ما هر چه مى خواهى، از ما بخواه تا به تو بدهيم . پس خداوند عز و جل اين آيه را فرو فرستاد: «بگو: من به ازاى آن (رسالت) ، از شما مزدى نمى خواهم، جز دوستى درباره خويشاوندان» » . در اين هنگام ، امام صادق عليه السلام دستش را به طرف آسمان بالا برد و چندان گريست كه محاسنش تر شد و فرمود: «ستايش ، خداى را كه به ما برترى بخشيد» .

٣٣١٢.صحيح البخارى ـ به نقل از ابن عبّاس ، درباره آيه شريف : «جز: سعيد بن جبير گفت: [مقصود از] خويشاوندان ، خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند .