٣٢٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : من از خداوند ـ تبارك و تعالى ـ خواسته ام كه دانش و حكمت را در فرزندان و نوادگان من و در كِشته هاى من و كِشته هاى ايشان تا روز رستاخيز، قرار دهد و خداوند هم دعاى مرا مستجاب كرده است.

٣٢٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل ده سرشت در ما گِرد آورده كه نه براى پيشينيان و نه براى ديگران، گِرد نياورده است: در ماست حُكم، حكمت، بردبارى، دانش، نبوّت، بخشش، دليرى، ميانه روى، راستى، پاكى ، و پاك دامنى. ماييم آيين پرهيزگارى و راه هدايت و الگوهاى والا و برترين حجّت و استوارترين دستاويز و ريسمان ناگسستنى. ماييم كه خداوند به دوستى ما فرمان داده است: «پس از حق، جز گم راهى چه خواهد بود؟ پس به كجا روى مى آوريد؟» .

٣٢٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در توصيف على عليه السلام ـ: او سَرور اوصياست. نيك بختى به او پيوند خورده است و مرگ در راهِ فرمانبرى از او، شهادت است. نام او در تورات، كنار نام من است. همسر او صدّيقه كبرا، دختر من است. دو پسرِ او، سَروران جوانان بهشتى، دو پسر من هستند. او با آن دو و امامانِ پس از ايشان، حجّت هاى خدا بر خلق او پس از پيامبران اند. آنها درهاى دانش در ميان امّت من هستند. هر كه از ايشان پيروى كند، از آتش رهايى مى يابد و هر كه به آنها اقتدا كند، به راه راست هدايت مى شود. خداوند عز و جل محبّت آنها را به بنده اى نبخشيده، مگر آن كه او را در بهشت، وارد كرده است.