ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٣٨

الحديث:

٣٢٩٥.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : يا رَبِّ ، وَدِدْتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فاُحِبُّهُ ! قالَ : إذا رأيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكْري فأنا أذِنْتُ لَهُ في ذلكَ و أنا اُحبُّهُ ، و إذا رأيتَ عَبدي لا يَذْكُرُني فأنا حَجَبْتُهُ عَن ذلكَ و أنا أبغَضْتُهُ . [١]

٣٢٩٦.عنه صلى الله عليه و آله : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا ابْتَلاهُ ، فإذا أحبَّهُ اللّه ُ الحُبَّ البالِغَ اقْتَناهُ . قالوا : و ما اقْتِناؤهُ ؟ قالَ : ألاّ يَتْرُكَ لَهُ مالاً و لا وَلَدا . [٢]

٣٢٩٧.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا ألْهَمَهُ حُسنَ العِبادَةِ . [٣]

٣٢٩٨.عنه عليه السلام : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا حَبَّبَ إلَيهِ الأمانَةَ . [٤]

٣٣٩٩.عنه عليه السلام : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا زَيَّنهُ بالسَّكينَةِ و الحِلْمِ . [٥]

٣٣٠٠.عنه عليه السلام : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا ألْهَمَهُ الصِّدقَ . [٦]

٣٣٠١.عنه عليه السلام : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا ألْهَمَهُ رُشْدَهُ و وَفّقَهُ لطاعَتِهِ . [٧]

حديث :

٣٢٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خدايا! خوش دارم بدانم كدام بنده ات را دوست دارى تا من نيز دوستش بدارم؟ خداوند فرمود: هرگاه ديدى بنده ام بسيار به ياد من است، [بدان كه] من اين توفيق را بدو داده ام و دوستش دارم. و هرگاه ديدى بنده ام به ياد من نيست، من او را از اين كار محروم كرده ام و دشمنش داشته ام.

٣٢٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، مبتلايش گرداند و چون بسيار دوستش بدارد او را از آنِ خود كند. عرض كردند: چگونه از آنِ خودش مى كند؟ فرمود: مال و فرزندى براى او نمى گذارد.

٣٢٩٧.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، نيكويى عبادت را به دل او اندازد.

٣٢٩٨.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، امانت دارى را در نظرش محبوب گرداند.

٣٢٩٩.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، او را به آرامش و بردبارى بيارايد.

٣٣٠٠.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، صداقت و راستگويى را به او الهام كند.

٣٣٠١.امام على عليه السلام : هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، رشد و كمال او را به وى الهام فرمايد و به او توفيق طاعت خويش دهد.