٢٤١٣.عنه صلى الله عليه و آله : إنَّ الرَّجُلَ لَيُدرِكُ بالحِلْمِ دَرَجةَ الصّائمِ القائمِ،و إنَّهُ لَيُكْتَبُ جَبّارا و لا يَمْلكُ إلاّ أهلَ بَيتِهِ . [١]

٢٤١٤.عنه صلى الله عليه و آله : يُحْشَرُ الجَبّارونَ و المُتَكبِّرون يَومَ القيامةِ في صُورةِ الذَّرِّ، يَطأُهُمُ النّاسُ لِهَوانِهِم على اللّه ِ . [٢]

٢٤١٥.المسيح عليه السلام : طُوبى لِمَن عَلّمَهُ اللّه ُ كِتابَهُ، ثُمّ لَم يَمُتْ جَبّارا . [٣]

٢٤١٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : لا يَزْكو عَملُ مُتَجَبّرٍ . [٤]

٢٤١٧.عنه عليه السلام : أينَ العَمالِقَةُ و أبناءُ العَمالِقَةِ ؟! أينَ الفَراعِنَةُ و أبناءُ الفَراعِنَةِ ؟! أينَ أصْحابُ مَدائنِ الرَّسِّ الّذينَ قَتلوا النَّبِيّينَ ، و أطْفَؤوا سُنَنَ المُرسَلينَ ، و أحْيَوا سُنَـنَ الجَبّارينَ؟! [٥]

٢٤١٨.عنه عليه السلام : فلا تُكَلِّموني بما تُكَلَّمُ بهِ الجَبابِرَةُ، و لا تَتَحَفَّظوا منّي بما يُتَحَفَّظُ بهِ عندَ أهلِ البادِرَةِ، و لا تُخالِطوني بالمُصانَعَةِ . [٦]

٢٤١٩.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : الجَبّارونَ أبْعَدُ النّاسِ مِن اللّه ِ عزّ و جلّ يَومَ القيامةِ . [٧]

٢٤١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : انسان ، با بردبارى به مقامِ روزه دار شب زنده دار مى رسد . و هم او مى تواند در زمره جبّاران قلمداد شود، در حالى كه جز بر خانواده خود سيطره اى ندارد.

٢٤١٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در رستاخيز ، جبّاران و گردنفرازان به شكل مورچه محشور مى شوند و مردم آنها را لگدمال مى كنند؛ چون كه نزد خداوند خوار و بى مقدارند.

٢٤١٥.مسيح عليه السلام : خوشا آن كه خداوند كتاب خويش را به او مى آموزد و سرانجام جبّار نمى ميرد.

٢٤١٦.امام على عليه السلام : عمل انسان جبّار منش، پاكيزه و بالنده نيست.

٢٤١٧.امام على عليه السلام : كجايند عمالقه [٨] و فرزندان عمالقه؟! كجايند فرعونان و فرعون زادگان؟! كجايند مردمانى كه در شهرهاى رسّ [٩] بودند؛ همانان كه پيامبران را كشتند و سنّتهاى فرستادگان الهى را نابود ساختند و راه و رسم جبّاران را زنده كردند؟!

[١] كنز العمّال : ٥٨٠٩.[٢] تنبيه الخواطر : ١/١٩٩.[٣] تنبيه الخواطر : ١/١٩٨.[٤] غرر الحكم : ١٠٥٨٧.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ١٨٢ .[٦] نهج البلاغة : الخطبة ٢١٦.[٧] وسائل الشيعة : ١١/٣٠٤/٧.[٨] عمالقه يا عماليق ، نامشان در عهد عتيق مكرّر آمده است. در كتاب تكوين است كه: عماليق ، از كنيز اَليفاز ، كه تِمناع نام داشت زاده شد. اين قوم با يهوديان دشمنى داشتند. جدعون آنان را شكست داد و داوود نيز؛ و سرانجام نابود شدند. در تاريخهاى اسلامى «عماليق» از نسل سام بن نوح يا حام بن نوح اند. سرزمين آنان ميان كنعان و مصر، در دشت سينا بوده است و بعضى گفت: عمالقه، طسم، جديس و ثمودند (به نقل از ترجمه نهج البلاغه دكتر شهيدى : ٤٩٤).[٩] «اصحاب الرّس» كه نام آنان در قرآن كريم در سوره هاى «فرقان» و «ق» آمده است، قومى بودند از ثمود كه در كنار چاهى به نام «رسّ» مى زيستند، پيامبر خود را هلاك كردند و گفته اند امّت شعيب بودن. بعضى«رسّ»را رود ارس گرفته اند (به نقل از ترجمه نهج البلاغه دكتر شهيدى: ٤٩٥).