٢٢٩٤.الكافي عن الإمام الصّادق عليه السلام : إذا بَلَغتِ النَّفْس هاهُنا ـ و أشارَ بِيَدِهِ إلى حَلْقِهِ ـ لَم يَكُن للعالِمِ تَوبَةٌ ، ثُمّ قَرَأ: «إنّما التّوبةُ على اللّه للّذين يَعملونَ السُّوءَ بجهالةٍ» [٢] . [٣]

٢٢٩٥.عنه عليه السلام : لا تَنْقَطعُ الحُجّةُ مِن الأرضِ إلاّ أربَعينَ يَوما قَبلَ يومِ القيامةِ ، فإذا رُفِعَتِ الحُجّةُ اُغلِقَتْ أبْوابُ التَّوبَةِ ، و لَم يَنْفَعْ نَفْسا إيمانُها لَم تَكُن آمَنَتْ . [٤]

٢٢٩٦.الإمامُ الرِّضا عليه السلام ـ و قد سُئلَ عن عِلّةِ إغْراقِ اللّه ِ فِرْعَونَ:َ لأنَّهُ آمنَ عندَ رُؤيـةِ البَأْسِ ، و الإيمانُ عندَ رُؤيَةِ البَأْسِ غيرُ مَقبولٍ . [٥]

٤٦٥

النَّدَمُ تَوبَةٌ

٢٢٩٧.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : النَّدَمُ تَوبَةٌ . [٦]

٢٢٩٣.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال از آيه «كسانى كه كارهاى زشت مىفرمود : آن زمانى است كه امر آخرت را مشاهده كنند.

٢٢٩٤.الكافى : امام صادق عليه السلام با دست خويش به گلوى مباركش اشاره كرد و فرمود: هرگاه جان به اين جا برسد عالِم [راهى به] توبه ندارد. آن گاه اين آيه را تلاوت كرد: «همانا توبه بردن به درگاه خدا براى كسانى است كه نادانسته بد مى كنند».

٢٢٩٥.امام صادق عليه السلام : زمين از حجّت تهى نمى ماند، مگر چهل روز پيش از روز رستاخيز. و چون حجّت برداشته شد، درهاى توبه بسته مى شود و آن گاه، ايمان آوردن كسانى كه تا آن زمان ايمان نياورده باشند سودى ندارد.

٢٢٩٦.امام رضا عليه السلام ـ در پاسخ به اين پرسش كه: چرا خداوند فرعون را بافرمود : زيرا او هنگامى ايمان آورد كه عذاب را مشاهده كرد و ايمان آوردن به هنگام مشاهده عذاب پذيرفته نيست.

٤٦٥

پشيمانى ، توبه است

٢٢٩٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پشيمانى، توبه است.

[١] بحار الأنوار : ٦/١٩/٣.[٢] النساء : ١٧.[٣] الكافي : ١/٤٧/٣.[٤] بحار الأنوار : ٦/١٨/١.[٥] بحار الأنوار : ٦/٢٣/٢٥.[٦] كنز العمّال : ١٠٣٠١.