٢٤٠٨.عنه عليه السلام : الأعْمالُ على ثلاثةِ أحْوالٍ : فَرائضُ و فَضائلُ و مَعاصٍ ، فأمّا الفرائضُ فبِأمْرِ اللّه ِ و بِرِضى اللّه ِ و بِقَضاءِ اللّه ِ و تَقديرِهِ و مَشيئتِهِ و عِلْمِهِ عزّ و جلّ. و أمّا الفَضائلُ فليسَتْ بأمْرِ اللّه ِ، و لكنْ بِرِضى اللّه ِ و بِقَضاءِ اللّه ِ و بمَشيئَةِ اللّه ِ و بِعِلْمِ اللّه ِ عزّ و جلّ. و أمّا المَعاصي فليسَتْ بأمرِ اللّه ِ ،و لكنْ بِقَضاءِ اللّه ِ و بِقَدَرِ اللّه ِ و بِمشيئَتهِ و عِلْمِهِ ، ثُمّ يُعاقِبُ علَيها . [١]

٢٤٠٩.عنه عليه السلام : إنّ اللّه سُبحانَهُ أمَرَ عِبادَهُ تَخْييرا ، و نَهاهُمْ تَحْذيرا، و كَلّفَ يَسيرا و لَم يُكَلِّفْ عَسيرا، و أعطى على القليلِ كثيرا ، و لَم يُعْصَ مَغْلوبا ، و لَم يُطَعْ مُكرَها ، و لَم يُرْسلِ الأنبياءَ لَعِبا . [٢]

(انظر) موسوعة العقايد الإسلامية : ج ٦ .

٢٤٠٨.امام على عليه السلام : اعمال بر سه دسته اند: فرايض و فضايل و معاصى. امّا فرايض، با فرمان خداوند عزّ و جلّ و به رضايت و قضا و قدر و مشيّت و علم اويند؛ فضايل با فرمان خداوند عزّ و جلّ نيستند، بلكه به رضايت و قضا و مشيّت و علم او مى باشند؛ امّا گناهان، با فرمان خدا نيستند بلكه به قضا و قدر و خواست و علم خدا هستند و بر آنها كيفر مى دهد.

٢٤٠٩.امام على عليه السلام : همانا خداوند سبحان بندگان خود را فرمان داده است در حالى كه مختارند و آنان را نهى كرده است از روى هشدار. تكليف آسان داده است و نه دشوار، و در برابر اندك، پاداشِ بسيار عطا فرموده است. نافرمانى از او به معناى ناتوانى او نيست و كسى را به اطاعت خود مجبور نكرده است و پيامبران را از سر بازى و سرگرمى نفرستاده است.

[١] الخصال : ١٦٨/٢٢١.[٢] نهج البلاغة : الحكمة ٧٨.