ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٢٧

٣٢٦٢.عنه صلى الله عليه و آله : مَن أكْثَرَ ذِكرَ المَوتِ أحبَّهُ اللّه ُ . [١]

٣٢٦٣.عنه صلى الله عليه و آله ـ و قد قالَ لَه رجُلٌ : اُحِبُّ أنْ أكونَ مِن أحب: أحِبَّ ما أحَبَّ اللّه ُ و رسولُهُ ، و أبْغِضْ ما أبْغَضَ اللّه ُ و رسولُهُ . [٢]

٣٢٦٤.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : اعلَمْ رحِمَكَ اللّه ُ أنّه لا تُنالُ مَحبَّةُ اللّه ِ إلاّ ببُغْضِ كثيرٍ مِن النّاسِ ، و لا وَلايَتُهُ إلاّ بمُعاداتِهِم ، و فَوتُ ذلكَ قَليلٌ يَسيرٌ لدَرْكِ ذلكَ مِن اللّه ِ لقَومٍ يَعْلَمونَ . [٣]

٣٢٦٥.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : طَلَبتُ حُبَّ اللّه ِ عزّ و جلّ فوَجَدتُهُ في بُغضِ أهلِ المَعاصي . [٤]

٣٢٦٦.عنه عليه السلام : إذا تَخَلّى المؤمنُ مِن الدُّنيا سَما و وَجَدَ حَلاوَةَ حُبِّ اللّه ِ ، و كانَ عندَ أهلِ الدُّنيا كأنَّهُ قد خُولِطَ ، و إنَّما خالَطَ القَومَ حَلاوَةُ حُبِّ اللّه ِ فلَم يَشْتَغلوا بغَيرِهِ . [٥]

٣٢٦٧.عنه عليه السلام : قالَ اللّه ُ تباركَ و تعالى : ما تَحبَّبَ إليَّ عبدي بأحَبَّ مِمّا افْتَرَضتُ علَيهِ . [٦]

(انظر) الخير : باب ١١٦٨ .

٣٢٦٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس زياد به ياد مرگ باشد، خداوند دوستش دارد.

٣٢٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در پاسخ به مردى كه عرض كرد: دوست دارم از دوستانفرمود : آنچه را خدا و پيامبرش دوست دارند دوست بدار و آنچه را خدا و پيامبرش دشمن دارند، دشمن بدار.

٣٢٦٤.امام باقر عليه السلام : خدايت رحمت كناد! بدان كه محبّت خدا را به دست نياورى، مگر با دشمنى ورزيدن با بسيارى از مردم، و به دوستى و ولايت او نرسى، مگر با دشمنى كردن با ايشان؛ اين از دست دادن [مردم] در مقابل رسيدن به [محبّت و دوستى] خدا، در نظر كسانى كه [به ارزش كار] آگاهند، بسيار ناچيز است .

٣٢٦٥.امام صادق عليه السلام : محبّت خداوند عزّ و جلّ را جُستم، و آن را در دشمنى با گنهكاران يافتم.

٣٢٦٦.امام صادق عليه السلام : هرگاه مؤمن از دنيا كنار كشد بلند مرتبه گردد و شيرينى محبت خدا را دريابد و نزد دنيا پرستان چون ديوانه نمايد، در صورتى كه شيرينى محبت خدا با آنها درآميخته است و از اين رو دل را جز به او مشغول نكرده اند.

٣٢٦٧.امام صادق عليه السلام : خداوند تبارك و تعالى فرموده است: بنده با هيچ كارى محبوب تر از عمل به آنچه بر او واجب كرده ام محبوب من نمى شود.