ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣٦٦
٣٠٦٢.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام ـ مِن قَولِ جبرئيلَ لَو أنَّ قَطْرَةً من الضَّريعِ قَطَرتْ في شَرابِ أهلِ الدُّنيا لمَاتَ أهلُها من نَتْنِها . [١]
٦٢٠
شَرابُ أهلِ النّارِ
الكتاب:
إِلَيْـهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعا وَعْدَ اللّه ِ حَقّا إِنَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ بِالْقِسْطِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَ عَذَابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ» . [٢]
فَشارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ * فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ» . [٣]
الحديث:
٣٠٦٣.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ـ في قولهِ تعالى : «و يُسقى مِن ماءٍ صديدٍ» : يُقَرّبُ إليهِ فيَكْرَهُهُ ، فإذا اُدْنِيَ مِنهُ شَوى وَجهَهُ و وَقعَ فَرْوَةُ رأسِهِ ، فإذا شَرِبَ قَطّعَ أمعاءهُ حتّى يَخرُجَ من دُبُرهِ ، يقولُ اللّه ُ عزّ و جلّ : «و سُقوا ماءً حميما فقَطّعَ أمعاءَهم» [٤] و يقولُ : «و إن يَستغيثوا يُغاثوا بماءٍ كالمُهلِ يَشوي الوُجوهَ» [٥] . [٦]
٣٠٦٢.امام صادق عليه السلام ـ در بيان گفته جبرئيل عليه السلام به پيامبر خدا صفرمود : اگر قطره اى از ضريع (خار خشك سمّى) در آب آشاميدنى مردم دنيا بچكد از بوى گند آن همگى بميرند.
٦٢٠
نوشيدنى دوزخيان
قرآن :
«بازگشت همه شما به سوى اوست و اين به يقين وعده خداست. او مخلوقات را بيافريند. آن گاه آنان را به سوى خود باز گرداند تا كسانى را كه ايمان آورده و كار شايسته كرده اند از روى عدل پاداش دهد ، و كافران را به سزاى كفرشان شرابى است از آب جوشان و عذابى است دردآور».
«و روى آن (زقّوم) آب جوشان خواهيد نوشيد. چنان مى نوشيد كه شتر تشنه آب مى نوشد».
حديث :
٣٠٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ درباره آيه «و از چركابه نوشانده مى شود» ـفرمود : چون آب را نزد او برند از آن بدش مى آيد و چون به او نزديك گردد، بريان شود و پوست سرش بيفتد. و چون آن را بنوشد معده و روده اش متلاشى شود، به طورى كه از نشيمنگاهش بيرون ريزد. خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «آنان را از آبى جوشان مى آشامانند چنان كه روده هايشان تكّه تكّه شود» و مى فرمايد: «چون به استغاثه آب خواهند، آبى چون مِسِ گداخته برايشان آورند كه از حرارتش چهره ها كباب مى شود».
[١] بحار الأنوار : ٨/٢٨٠/١ .[٢] يونس : ٤ .[٣] الواقعة : ٥٤ ، ٥٥ .[٤] محمّد : ١٥ .[٥] الكهف : ٢٩ .[٦] بحار الأنوار : ٨/٢٤٤ .