٢٨٠١.عنه صلى الله عليه و آله : حَمَلَةُ القرآنِ عُرَفاءُ أهلِ الجنّةِ ، و المُجاهِدونَ في سبيلِ اللّه ِ تعالى قُوّادُ أهلِ الجنّةِ ، و الرُّسُلُ ساداتُ أهلِ الجنّةِ . [١]

٢٨٠٢.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : إنَّ أهلَ الجنّةِ كلُّ مؤمنٍ هَيِّن لَيّنٍ . [٢]

(انظر) عنوان ٣١٣ «المستضعف».

٥٧١

صِفَةُ أهلِ الجَنَّةِ

٢٨٠٣.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : أهلُ الجنّةِ جُرْدٌ مُرْدٌ كُحْلٌ ، لا يَفنى شَبابُهُم، و لا تَبلى ثِيابُهُم . [٣]

٢٨٠٤.عنه صلى الله عليه و آله : يَدخُلُ أهلُ الجنّةِ جُرْدا مُرْدا مُكَحَّلِينَ ، أبناءَ ثلاثينَ أو ثلاثٍ و ثلاثينَ . [٤]

٥٧٢

شُمولُ الجَنَّةِ

٢٨٠٥.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : كُلُّكُم يَدخُلونَ الجنّةَ ، إلاّ مَن شَرَدَ على اللّه ِ شِرادَ البَعيرِ على أهلِهِ . [٥]

٢٨٠٦.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام : معاشِرَ شيعتِنا ، أمّا الجنّةُ فلَن تَفوتَكُم سَريعا كانَ أو بَطيئا، و لكنْ تَنافَسُوا في الدَّرَجاتِ . [٦]

٢٨٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حاملان قرآن، سرشناسان اهل بهشتند، و مجاهدان در راه خداوند متعال ، سرداران اهل بهشت، و پيامبران، سروران اهل بهشت.

٢٨٠٢.امام على عليه السلام : همانا اهل بهشت هر مؤمن آسان گير نرمخو است.

٥٧١

خصوصيّات اهل بهشت

٢٨٠٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اهل بهشت بدنى كم مو [٧] و چهره اى بى مو [٨] و چشمانى سرمه كشيده دارند. جوانى شان از بين نمى رود و جامه هايشان فرسوده نمى شود.

٢٨٠٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهشتيان در حالى وارد بهشت مى شوند كه بدنهايى كم مو و چهره اى بى مو و چشمانى سرمه كشيده دارند و سنّشان سى يا سى و سه سال است.

٥٧٢

فراگير بودن بهشت

٢٨٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همه شما به بهشت مى رويد مگر كسى كه از طاعت خدا بگريزد همچنان كه شتر از دست صاحب خود مى رمد و مى گريزد.

٢٨٠٦.امام زين العابدين عليه السلام : اى شيعيان ما! شما بهشت را هرگز از دست نمى دهيد، چه شتاب كنيد و چه كندى، اما براى رسيدن به درجات آن با هم رقابت كنيد.

[١] بحار الأنوار : ٨/١٩٩/٢٠٢.[٢] غرر الحكم : ٣٤٠٠.[٣] كنز العمّال : ٣٩٣٠١.[٤] كنز العمّال : ٣٩٣٢٩.[٥] كنز العمّال : ١٠٢٢١.[٦] بحار الأنوار : ٧٤/٣٠٨/٦١.[٧] صفت «جُرْد» كه در اصل عربى حديث به كار رفته ، جمع «اَجْرَد» و به معناى كسى است كه فقط قسمتهايى از بدنش مانند خطّ سينه تا ناف و ساقهاى دست و پايش مو داشته باشد؛ مرد كم مو ـ م.[٨] صفت «مُرْد» كه در اصل عربى حديث به كار رفته ، جمع «اَمْرَد» و به معناى جوانى است كه تازه سبيلش روييده و صورتش هنوز مو در نياورده است ـ م.