ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٦٣
١٣٨.عنه عليه السلام : إنَّكُم إلَى الاهتِمامِ بِما يَصْحَبُكُم إلَى الآخِرةِ أحْوَجُ مِنكُم إلى كُلِّ ما يَصْحَبُكُم مِن الدُّنيا . [١]
١٣٩.عنه عليه السلام : فَلْيَصْدُقْ رائدٌ أهلَهُ ، وَ ليُحْضِرْ عَقلَهُ، وَ ليَكُنْ مِن أبناءِ الآخِرةِ ؛ فمِنها قَدِمَ و إلَيها يَنْقَلِبُ . [٢]
١٤٠.عنه عليه السلام : كُنْ فِي الدُّنيا بِبَدَنِكَ ، و فِي الآخِرةِ بِقَلبِكَ و عَمَلِكَ . [٣]
١٤١.عنه عليه السلام : كيفَ يَعمَلُ للآخِرَةِ المَشْغولُ بِالدُّنيا ؟ ! [٤]
١٤٢.عنه عليه السلام : لا يَنفَعُ العَمَلُ للآخِرَةِ مَعَ الرَّغبَةِ فِي الدُّنيا . [٥]
١٤٣.عنه عليه السلام : اجعَلْ هَمَّكَ لِمَعادِكَ تَصْلُحْ . [٦]
١٤٤.عنه عليه السلام : استَفْرِغْ جُهدَكَ لِمَعادِكَ تُصْلِحْ مَثْواكَ . [٧]
٢٩
الاهتِمامُ بِالآخِرَةِ
١٤٥.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : مَن أصبَحَ و أمسى و الآخِرةُ أكبرُ هَمِّهِ جَعلَ اللّه ُ الغِنى في قلبِهِ، و جَمَع لَه أمرَهُ، و لَم يَخرُج مِن الدُّنيا حتّى يَستكمِلَ رزقَهُ . و مَن أصبحَ و أمسَى و الدُّنيا أكبرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللّه ُ الفَقْرَ بينَ عينَيهِ، و شتَّتَ علَيهِ أمْرَه، و لَم يَنَلْ مِن الدُّنيا إلاّ ما قُسِمَ لَهُ . [٨]
١٣٨.امام على عليه السلام : شما به همّت گماردن درباره آنچه تا آخرت همراهى تان مى كند، نيازمندتريد تا به همه آنچه در دنيا ملازم و همراه شماست.
١٣٩.امام على عليه السلام : پيشرو [٩] بايد به افراد خود راست بگويد، و بايد خرد خويش را به كار گيرد، و بايد از فرزندان آخرت باشد؛ زيرا از آن جا آمده و بدانجا باز مى گردد.
١٤٠.امام على عليه السلام : با پيكر خود در دنيا باش و با دل و عَمَلت در آخرت.
١٤١.امام على عليه السلام : كسى كه سرگرم دنياست ، چگونه مى تواند براى آخرت كار كند؟
١٤٢.امام على عليه السلام : با رغبت به دنيا، كار براى آخرت بى فايده است.
١٤٣.امام على عليه السلام : كوشش و همّت خود را براى آخرتت صرف كن، تا سامان يابى .
١٤٤.امام على عليه السلام : كوشش خود را براى معادت به كار گير، تا قرارگاهت را سامان دهى .
٢٩
اهتمام ورزيدن به آخرت
١٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر آن كس كه در شب و روز، بزرگترين همّش آخرت باشد ، خداوند بى نيازى را در دل او جاى مى دهد و كارش را سامان مى بخشد و از دنيا نمى رود مگر وقتى كه روزى اش را كامل دريافت كرده باشد. و هر آن كس كه شب و روز، بزرگترين همّش دنيا باشد، خداوند فقر را در بين دو چشم او قرار مى دهد (هميشه چشمش گرسنه دنيا است) و كارش را پريشان مى سازد و از دنيا به چيزى بيش از قسمت خود نمى رسد.
[١] غرر الحكم : ٣٨٣٠.[٢] غرر الحكم : ٦٥٥٨.[٣] غرر الحكم : ٧١٦٤.[٤] غرر الحكم : ٦٩٧٦.[٥] غرر الحكم : ١٠٨٢٩.[٦] غرر الحكم : ٢٣٠٨.[٧] غرر الحكم : ٢٤١١.[٨] بحار الأنوار : ٧٧/١٥١/١٠٤.[٩] در متن حديث، كلمه «رائد» آمده است . رائد، به كسى مى گويند كه صحرانشينان در هنگام كوچ ، او را جلوتر مى فرستند تا منزلى پر آب و علف يا جايى امن برايشان بيابد و به آنها خبر دهد. م .