١٥٢٥.عنه صلى الله عليه و آله : المؤمنُ مِرآةٌ لأخيهِ المؤمنِ ، يَنصَحُهُ إذا غابَ عنهُ ، و يُميطُ عنه ما يَكرَهُ إذا شَهِدَ ، و يُوَسِّعُ لَهُ في المجلسِ . [٦]

١٥٢٦.عنه صلى الله عليه و آله : المؤمنُ للمؤمنِ كالبُنْيانِ ، يَشُدُّ بعضُه بعضا . [٧]

١٥٢٧.عنه صلى الله عليه و آله : المؤمنُ يألَفُ و يُؤلَفُ ، و لا خيرَ فيمَن لا يألَفُ و لا يُؤلَفُ ، و خيرُ النّاسِ أنفَعهُمْ للنّاسِ . [٨]

١٥٢٨.عنه صلى الله عليه و آله : المؤمنُ إلْفٌ مألوفٌ . [٩]

١٥٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن ابتدا سلام مى كند، ولى منافق مى گويد: بايد به من سلام شود.

١٥٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن در دنيا همچون غريب است، به عزّت آن خو نمى گيرد و از خوارى آن نمى نالد.

١٥٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : قرآن، دست و پاى مؤمن را در برآوردن بسيارى از خواهشهاى نفسانى اش بسته است.

١٥٢٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن، يك شكم غذا مى خورد و كافر، هفت شكم.

١٥٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن، آينه مؤمن است.

١٥٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن آينه برادر مؤمن خويش است: در غيابش خيرخواه اوست، و در حضورش ناراحتيهايش را برطرف مى سازد و در مجلس براى او جا باز مى كند.

١٥٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن براى مؤمن مانند ساختمان است كه اجزاى مختلف آن يكديگر را محكم مى سازند.

١٥٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن الفت مى گيرد و با او الفت مى گيرند و كسى كه الفت نگيرد و الفت پذير نباشد از خير و بركت بى بهره است. بهترين مردمان كسى است كه براى مردم سودمندتر باشد.

١٥٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن، الفت مى گيرد و مردم با او الفت پيدا مى كنند.

[١] كنز العمّال : ٧٧٨ .[٢] كنز العمّال : ٨١٣ .[٣] كنز العمّال : ٨١٤ .[٤] كنز العمّال : ٦٧٠ .[٥] كنز العمّال:(٦٧٢ـ٦٧٣).[٦] الجعفريّات : ١٩٧ .[٧] كنز العمّال : ٦٧٤ .[٨] كنز العمّال : ٦٧٩ .[٩] بحار الأنوار : ٦٧ / ٣٠٩ / ٤١ .