ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٧٧

١٦١٥.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : لا تأمَنَنَّ مَلُولاً [١] .

١٦١٦.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : لَم يَخُنْكَ الأمينُ ، و لكنِ ائْتَمَنتَ الخائنَ [٢] .

١٦١٧.عنه عليه السلام : مَن عَرفَ مِن عبدٍ مِن عبيدِ اللّه كِذْبا إذا حَدّثَ و خِيانةً إذا ائْتُمنَ ثُمّ ائْتَمنَهُ على أمانةِ اللّه ِ كانَ حقّا علَى اللّه ِ عزّ و جلّ أنْ يَبْتَلِيَهُ فيها ، ثُمّ لا يُخْلِفَ علَيهِ و لا يَأجُرَهُ [٣] .

١٦١٨.عنه عليه السلام : مَنِ ائْتَمنَ غيرَ مُؤتَمَنٍ فلا حُجّةَ له علَى اللّه ِ [٤] .

١٦١٩.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : ما اُبالي ائْتَمَنْتُ خائنا أو مُضَيّعا [٥] .

١٦٢٠.عنه عليه السلام : ليسَ لَكَ أنْ تَتّهِمَ مَنِ ائْتَمنتَهُ ، و لا تأتَمِنِ الخائنَ و قد جَرَّبتَهُ [٦] .

(انظر) وسائل الشيعة : ١٣ / ٢٣٠ باب ٦ و ص ٢٣٣ باب ٩ .

٣٠٨

لا ضمانَ عَلَى المُؤتَمَنِ

١٦٢١.عنه صلى الله عليه و آله : لا ضَمانَ على مُؤتَمَنٍ [٧] .

١٦٢٢.عنه صلى الله عليه و آله : لَيس علَى المُستَودَعِ غَيرِ المُغِلِّ ضَمانٌ ، و لا علَى المُستَعيرِ غَيرِ المُغِلِّ ضَمانٌ [٨] .

١٦١٥.امام على عليه السلام : رنجيده و به ستوه آمده را امين مشمار.

١٦١٦.امام باقر عليه السلام : انسان امين به تو خيانت نكرده بلكه تو به خائن امانت سپرده اى.

١٦١٧.امام باقر عليه السلام : اگر كسى دروغى از بنده اى از بندگان خدا بشنود و خيانتى از او ببيند و با اين حال، او را بر امانت خدا، امين قرار دهد، سزاوار است كه خداوند عزّ و جلّ او را درباره اين امانت [كه به خائن سپرده ]گرفتار سازد و عوض و پاداشى هم [در برابر آن امانت از دست رفته] به وى ندهد.

١٦١٨.امام باقر عليه السلام : كسى كه غير امين را امين و معتمد شمارد، حجّتى بر خدا ندارد.

١٦١٩.امام صادق عليه السلام : براى من فرقى نمى كند كه به خائن امانت بسپارم، يا به كسى كه از امانت مراقبت و نگهدارى نمى كند.

١٦٢٠.امام صادق عليه السلام : نبايد به كسى كه امانت بدو سپرده اى بدگمان باشى، و به خيانت كارى هم كه او را آزموده اى، امانت مسپار.

٣٠٨

تاوانى بر عهده امين نيست

١٦٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه امين قرار گيرد، تاوانى بر گردن او نيست.

١٦٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه وديعه اى به او سپرده مى شود چنانچه در آن خيانت نكند، تاوان به عهده اش نيست، و نيز كسى كه عاريه اى مى گيرد در صورتى كه در آن خيانت نكند، تاوانى به عهده اش نيست.