ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٦٥

(حَتَّى إِذَا جاءَ أَمْرُنا وَ فارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيها مِنْ كُلٍ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَ أَهْلَكَ إِلاّ مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ مَا آمَنَ مَعَهُ إِلاّ قَلِيلٌ ) . [١]

(وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ مِن بَعْدِ مَوْتِها لَيَقُولُـنَّ اللّه ُ قُـلِ الْحَمْدُ لِلّهِ بَـلْ أكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ ) . [٢]

و الآيات بهذا المعنى كثيرة.

الحديث:

١٥٧٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : أيُّها النّاسُ ، لا تَسْتَوحِشوا في طريقِ الهُدى لِقلّةِ أهلِهِ ، فإنّ النّاسَ اجْتَمَعوا على مائدةٍ شِبَعُها قصيرٌ، و جُوعُها طويلٌ . [٣]

١٥٧١.عنه عليه السلام : و لَم يُخْلِ أرضَهُ مِن عالمٍ بما يَحتاجُ إليه الخَليقةُ، و مُتَعلِّمٍ على سبيلِ النَّجاةٍ ، اُولئكَ هُمُ الأقلُّونَ عَدَدا ، و قد بَيّنَ اللّه ُ ذلكَ في اُمَمِ الأنبياءِ ، و جَعلَهُم مثَلاً لِمَن تأخّرَ ، مثلُ قولهِ في قومِ نوحٍ : «و مَا آمَنَ مَعَهُ إلاّ قَلِيلٌ » . [٤]

«چون فرمان ما رسيد و تنّور جوشيد، گفتيم: از هر نر و ماده دو تا و نيز خاندان خود را در كشتى بنشان، مگر آن كس را كه حكم خدا از پيش درباره اش صادر شد، و نيز آنهايى را كه ايمان آورده اند و جز اندكى با او ايمان نياورده بودند».

«اگر از آنان بپرسى: چه كسى از آسمان باران فرستاد و زمين مرده را بدان زنده ساخت؟ مسلّما خواهند گفت: خدا . بگو: سپاس خداى راست، ولى بيشترينشان در نمى يابند». [٥]

حديث:

١٥٧٠.امام على عليه السلام : اى مردم! در راه راست، به دليل شمار اندك رهروان آن، احساس تنهايى نكنيد؛ زيرا مردم بر سفره اى گرد آمده اند كه سيرى آن ، كوتاه مدّت و گرسنگى اش طولانى است.

١٥٧١.امام على عليه السلام : خداوند زمين خود را از وجود كسى كه به نيازهاى مردم آگاه است و از كسى كه در راه نجات و رستگارى دانش فرا مى گيرد خالى نگذاشته است. و البته شمار اينان بسيار اندك است. خداوند اين را در ميان امّتهاى پيامبران ]گذشته] روشن ساخته و آنها را نمونه اى براى آيندگان قرار داده است. مثلاً درباره قوم نوح مى فرمايد: «و جز اندكى با او ايمان نياوردند».