ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣٠٨

١١٣٣.عنه عليه السلام ـ في وصفِ النّاكبِ ـ: أنا الذِّكْرُ الّذي عنه ضَلَّ ، و السّبيلُ الَّذي عنه مالَ ، و الإيمانُ الّذي به كَفَر ، و القرآنُ الَّذي إيّاهُ هَجرَ ، و الدِّينُ الّذي بهِ كَذّبَ ، و الصِّراطُ الَّذي عنه نَكَبَ . [١]

١١٣٤.عنه عليه السلام : أنا عَينُ اللّه ِ ، و أنا يَدُ اللّه ِ ، و أنا جَنْبُ اللّه ِ ، و أنا بابُ اللّه ِ . [٢]

١١٣٥.عنه عليه السلام : أنا أوّلُ مَن بايَعَ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله تحتَ الشَّجَرةِ في قولِه : « لقد رضِيَ اللّه ُ عنِ المؤمنينَ إذ يُبايعونكَ تحتَ الشّجرةِ» [٣] . [٤]

١١٣٦.عنه عليه السلام : أنا الاُذُنُ الواعِيَةُ ، يقولُ اللّه ُ عزّ و جلّ : «و تَعِيَها اُذنٌ واعيةٌ» [٥] . [٦]

١١٣٧.عنه عليه السلام : أنا أوَّلُ مَن يَجْثو لِلخُصومَةِ بينَ يدَيِ اللّه ِ عزّ و جلّ يومَ القيامةِ . [٧]

١١٣٨.عنه عليه السلام : قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : لَوْلاكَ يا علِيّ، ما عُرِفَ المؤمنونَ مِنْ بَعْدي . [٨]

١١٣٩.عنه عليه السلام : بَعَثني رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله إلى أهلِ اليَمَنِ لِأقْضيَ بينَهُم فقلتُ : يا رسولَ اللّه ِ ، بَعَثْتَني و أنا شابٌّ لا عِلمَ لي بالقضاءِ ، فَضَربَ بيدِهِ على صَدري فقالَ : اللّهمَّ اهْدِ قَلْبَهُ ، و سَدِّدْ لِسانَهُ ، فَما شَكَكْتُ في قَضاءٍ بَيْنَ اثنَيْنِ حتّى جَلَسْتُ مَجْلِسي هذا . [٩]

١١٣٣.امام على عليه السلام ـ در توصيف كسى كه از او كناره گرفت ـفرمود : من همان ذِكر و يادى هستم كه [ او مرا] به فراموشى سپرد و همان راهى هستم كه از آن منحرف شد و همان ايمانى هستم كه بدان كفر ورزيد و همان قرآنى هستم كه تركش كرد و همان دينى هستم كه تكذيبش نمود و همان صراطى هستم كه از آن كناره گرفت.

١١٣٤.امام على عليه السلام : من چشم خدايم، من دست خدايم، من پهلوى خدايم، و من دروازه خدايم.

١١٣٥.امام على عليه السلام : من نخستين كسى هستم كه زير درخت با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بيعت كرد و خدا فرمود: «خداوند از مؤمنان، آن گاه كه زير درخت با تو بيعت مى كردند، خشنود شد».

١١٣٦.امام على عليه السلام : من همان گوش شنوايم كه خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «و گوشهاى شنوا آن را در مى يابند».

١١٣٧.امام على عليه السلام : من نخستين كسى هستم كه در روز قيامت براى دادخواهى [ از دشمنان ]در برابر خداوند عزّ و جلّ بر زانو مى نشيند.

١١٣٨.امام على عليه السلام : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : اى على ! اگر تو نبودى بعد از من مؤمنان شناخته نمى شدند .

١١٣٩.امام على عليه السلام : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مرا براى قضاوت به سوى مردم يمن فرستاد. عرض كردم: اى پيامبر خدا! مرا كه جوان هستم و از دانش قضاوت ناآگاه، مى فرستى؟ پيامبر دست به سينه من زد و فرمود: «خدايا! قلب او را هدايت كن و زبانش را استوار بدار (حكم حق را بر زبانش جارى گردان)». از آن پس تا كنون كه اين جا نشسته ام در قضاوت ميان دو نفر، هرگز دچار شك و ترديد نگشتم.