٣٧٤.عنه عليه السلام : النّفسُ مَجْبولَةٌ على سُوءِ الأدبِ ، و العبدُ مأمورٌ بِمُلازمةِ حُسنِ الأدبِ ، و النّفسُ تَجري بِطَبعها في مَيْدانِ المُخالَفةِ، و العبدُ يَجْهَدُ بِرَدِّها عن سُوءِ المُطالَبةِ ، فمتى أطلَقَ عِنانَها فهُوَ شَريكٌ في فَسادِها ، و مَن أعانَ نفسَهُ في هوى نفسِهِ فقد أشْرَكَ نفسَهُ في قَتلِ نفسِهِ . [١١]

٣٦٤.امام على عليه السلام : دانش، ميراثى ارجمند است و آداب، جامه هايى نو.

٣٦٥.امام على عليه السلام : زيور شما ادب است.

٣٦٦.امام على عليه السلام : هر كه شيفته ادب شد، خود را آراست.

٣٦٧.امام على عليه السلام : [براى آدمى] هيچ جامه اى زيبنده تر از ادب نيست.

٣٦٨.امام على عليه السلام : [براى آدمى] هيچ زيورى زيبنده تر از ادب نيست.

٦٣

سوء ادب

٣٦٩.امام على عليه السلام : با بى ادبى، شرافتى در كار نيست.

٣٧٠.امام على عليه السلام : كسى كه ادبش كم باشد، بديهايش بسيار مى شود .

٣٧١.امام على عليه السلام : هر آن كس كه پَستى اَدَبش او را پست گرداند شرافت تبارش او را بلندى نمى بخشد .

٣٧٢.امام على عليه السلام : بد تبارى است، سوء ادب.

٣٧٣.امام على عليه السلام : آدم بد زبان، ادب ندارد.

٣٧٤.امام على عليه السلام : نفس آدمى بر سوء ادب سرشته شده است و بنده فرمان دارد كه به ادب نيكو پايبند باشد، نفْس در ميدان مخالفت به دلخواه خود مى تازد و بنده مى كوشد آن را از خواسته نا روايش باز دارد؛ پس، هر گاه عنان نفس را رها سازد، شريك تبهكارى اوست و اگر نفس خود را در خواهشهايش يارى رساند، در قتل خود همدست نفْس شده است.

[١] بحار الأنوار: ٦٩/٤٠٩/١٢٠.[٢] نهج السعادة : ٢/٥٠.[٣] غرر الحكم : ٨٢٧٨.[٤] غرر الحكم : ١٠٤٩١.[٥] غرر الحكم : ١٠٤٦٦.[٦] غرر الحكم : ١٠٥٣٠.[٧] غرر الحكم : ٨٠٨٩.[٨] غرر الحكم : ٨١٤٢.[٩] غرر الحكم : ٤٤١١.[١٠] غرر الحكم : ١٠٥٩٦.[١١] مشكاة الأنوار : ٤٣٣/١٤٤٨.