٢٧٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمنان در دنيا ، سه دسته اند : «كسانى كه به خدا و پيامبر او ايمان آوردند ، سپس ترديد نكردند و با مال و جان خود ، در راه خدا جهاد كردند» ؛ و كسى كه مردم او را بر مال و جان خود امين مى دانند ؛ و سپس كسى كه هر گاه با طمعى رو به رو شود ، براى خداوند عز و جل آن را ترك گويد .

٢٧٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ايمان ، گفتار و كردار است و افزايش و كاهش مى يابد .

٢٨٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ايمان ، از سيصد و سى و سه شريعت است . هر كه از يكى از آنها وارد شود ، وارد بهشت مى گردد .[١]

٢٨١.امام على عليه السلام : ايمان ، چون نقطه سفيدى ، در دل ، آشكار مى شود . هر چه ايمان افزوده شود ، آن نقطه افزايش مى يابد .

[١] زيرا ايمان ، منظومه به هم پيوسته اى است كه التزام درست و كامل به بخشى از آن ، به زودى منجر به التزام به ساير بخش ها مى گردد. به عبارت ديگر ، ورود صحيح و درست از هر شريعه اى از نهر ايمان، انسان را وارد مجموعه جارى زلال ايمان مى كند. ابن فارس ، در باره معناى ريشه اى «وفى» مى گويد: «كلمة تدلّ على إكمال و إتمام» (معجم مقاييس اللغة : ج ٦ ص ١٢٩ مادّه «وفى»). همچنين در بيان معناى شرع ، آورده است : «الشريعة : مورد الشاربة الماء، و اشتقّ من ذلك الشرعة فى الدين و الشريعة»؛ يعنى: شريعت ، عبارت است از ورودى به آبگاه (رود يا چشمه) و شريعت دين نيز به از همين واژه گرفته شده است (معجم مقاييس اللغة : ج ٣ ص٢٦٢ مادّه «شرع»).