دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٩٧
٢٥٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن ، طعنه زن و لعنتگر و دشنامگو و بددهن نيست .
٢٦٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو خصلت است كه در مؤمن جمع نمى شوند : بخل و بدخويى .
٢٦١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو خصلت است كه در مؤمن با هم گرد نمى آيند : بخل و بداخلاقى .
٢٦٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو خصلت است كه در مؤمن گرد نمى آيند : بخل و بدگمانى به روزى .
٢٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو خصلت در مؤمن جمع نمى شوند : بخل و دروغ .
٢٦٤.الفقه المنسوب للإمام الرضا عليه السلام : عالم عليه السلام[١] فرمود : «از بُخْل ، دورى كنيد ؛ زيرا بخل ، آفتى است كه در انسان آزاده و در مؤمن ، يافت نمى شود . بخل ، با ايمان نمى سازد» .
٢٦٥.امام صادق عليه السلام : مؤمن ، خصلتش دروغ گفتن و بخل ورزيدن و زنا كردن نيست . گاهى به چيزى از اينها دست مى يازد ؛ ولى ادامه نمى دهد .
٢٦٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سخن چينى و دشنامگويى و حَميّت ،[٢] در آتش اند و در سينه هيچ مؤمنى جمع نمى شوند .
[١] مقصود ، امام كاظم عليه السلام است . [٢] حميت ، يعنى : تكبّر ، تعصّب جاهلى و نرفتن زير بار حق ، تندى ، خشم شديد . در روايتى آمده است : «... و انصاف كه ضدّ آن ، حميّت است» .