٥٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بنده اى به حقيقت ايمان نمى رسد ، مگر آن گاه كه با كسى كه از او بريده است ، بپيوندد ، و از كسى كه به او ستم كرده است ، در گذرد ، و كسى را كه به او ناسزا گفته است ، ببخشد و به كسى كه به او بدى كرده است ، نيكى كند .

٦٠٠.امام على عليه السلام : مؤمن ، چون پندش دهند ، پند مى گيرد و چون بر حذرش دارند ، بر حذر مى شود و چون درس عبرتش دهند ، عبرت مى آموزد و چون يادآورى اش كنند ، يادآور مى شود و چون به او ستم شود ، مى بخشايد .

٦٠١.امام على عليه السلام : مؤمنان ، به نفْس خويش بدگمان اند و از لغزش هاى گذشته خود ترسان اند . از دنيا بيزارند ، به آخرت مشتاق اند و به طاعات ، شتابان اند .

٦٠٢.امام على عليه السلام : سپاس ، از آنِ خداوند است ... . به خدا ايمان داريم ، به سانِ ايمان كسى كه غيب ها را ديده و به وعده رسيده است ؛ ايمانى كه خلوص آن ، شرك را زدوده و يقين آن ، شك را . و گواهى مى دهيم كه معبودى جز خدا نيست كه يگانه است و بى انباز ، و گواهى مى دهيم كه محمّد ـ كه درود خدا بر او و خاندانش باد ـ بنده و فرستاده اوست ؛ دو گواهى اى كه گفتار [و عقيده] را [به درگاه خدا ،] فراز مى برند و كردار را بالا مى كشانند . ترازويى كه اين دو (شهادتين) در آن نهاده شوند ، سبك نيست ، و ترازويى كه اين دو از آن برداشته شوند ، سنگين نيست .

٦٠٣.امام على عليه السلام : مؤمن ، كارش نزديك (خدمتش سريع و در دسترس) است ، همّتش بلند است ، سكوتش بسيار است و عملش خالص است .