دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٦٣
ب ـ پارسايى و پرهيزگارى
قرآن
«و كسان خود را به نماز فرمان ده و [خود نيز] بر آن شكيبا باش. ما از تو جوياى روزى نيستيم ؛ [بلكه] ما به تو روزى مى دهيم ، و فرجام [ نيك ] ، براى پرهيزگارى است» .
«آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين ، خواستار برترى و فساد نيستند ، و فرجام [ خوش ] ، از آنِ پرهيزگاران است» .
حديث
٢٠٢.امام على عليه السلام : درستىِ ايمان ، به پارسايى است و تباهىِ آن ، در آزمندى .
٢٠٣.امام حسن عليه السلام : از امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام پرسيده شد : پايدارى ايمان به چيست ؟ فرمود : «به پارسايى» . پرسيده شد : زايل گشتن آن به چيست؟ فرمود : «به آزمندى» .
٢٠٤.الكافى ـ به نقل از سعدان ـ :از امام صادق عليه السلام پرسيدم : چه چيز ، ايمان را در بنده ، پايدار مى دارد؟ فرمود : «پارسايى» . پرسيدم : و چه چيز ، آن را از او بيرون مى برد؟ فرمود : «آزمندى» .
ج ـ جدا نشدن از راه روشن
٢٠٥.امام على عليه السلام ـ به كميل بن زياد ـ :اى كميل! [ايمان ،] استوار و عاريتى دارد . پس هشدار كه از عاريت داران نباشى . ايمان ، آن گاه استوار مى شود كه پيوسته ، راه روشن را بپويى ؛ راهى كه تو را به كژى نكشاند و از راهت به در نبرد .