«و او همان كسى است كه شما را از يك تن ، پديد آورد . پس [ براى شما ] قرارگاهى و سِپُردگاهى است . بى ترديد، ما آيات [ خود ] را براى مردمى كه مى فهمند ، به روشنى بيان كرده ايم» .

«كسانى كه ايمان آوردند و سپس كافر شدند و باز ايمان آوردند و سپس كافر شدند و آن گاه ، به كفر خود افزودند، قطعاً خدا آنان را نخواهد بخشيد و راهى به ايشان نخواهد نمود» .

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! هر كس از شما از دين خود برگردد، به زودى ، خدا گروهى [ ديگر ] را مى آورد كه آنان را دوست مى دارد و آنان [ نيز ] او را دوست دارند ؛ [كسانى كه] در برابر مؤمنان، فروتن و بر كافران سرفرازند ، در راه خدا جهاد مى كنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى نمى ترسند. اين ، فضل خداست. آن را به هر كه بخواهد ، مى دهد ، و البته خدا گشايشگر داناست» .ر . ك : آل عمران : آيه ٨٦ و ٩١ و ١٤٤ ، محمّد : آيه ٢٥ .

حديث

١٩٤.امام على عليه السلام : قسمتى از ايمان ، در دل ها استوار و پا بر جاست و قسمتى از آن ، ميان دل ها و سينه ها عاريت [و ناپايدار] است ، تا زمانى معيّن (زمان مرگ) . بنا بر اين ، اگر مى خواهيد از كسى بيزارى بجوييد ، صبر كنيد تا زمان مرگش فرا رسد . در آن هنگام ، سزاوار بيزارى مى شود .[١]

[١] يعنى : هر گاه تصميم به اعلام برائت از كسى داشتيد ، آن را تا زمان مرگ او به تأخير بيندازيد و در برائت از وى ، شتاب نكنيد ؛ چرا كه ممكن است توبه كند و باز گردد ؛ اما زمانى كه مرگش فرا رسيد و از دنيا رفت ، حالش معلوم مى شود و سزاوار بودن يا نبودنش براى برائت جُستن از وى ، به روشنى مشخّص مى گردد .