٢٢١٩.الأمالى ، طوسى ـ به نقل از مُفضّل بن عمر ـ: مولايمان امام صادق عليه السلام در راه نجف از كنار مسجد حنّانه گذشت و نزد آن ، دو ركعت نماز خواند . پرسيدند : اين ، نمازِ چيست ؟ فرمود : «اين جا ، جايگاه سر جدّم حسين بن على عليه السلام است . سر را اين جا نهادند» .

٤ / ١٢ ـ ٢

كربلا

٢٢٢٠.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از فاطمه دختر امام على عليه السلام ـ: يزيد ـ كه خدا ، لعنتش كند ـ فرمان داد تا زنان خاندان حسين عليه السلام را با على بن الحسين (زين العابدين) عليه السلام در بازداشتگاهى زندانى كنند كه آنان را از گرما و سرما نگاه نمى داشت ، تا آن جا كه صورتشان پوست انداخت و در بيت المقدّس ، سنگى را از روى زمين بر نداشتند ، جز آن كه زير آن ، خون تازه اى يافتند و مردم ، آفتاب را بر ديوارهاى خود ، مانند مَلحَفه هاى زعفرانى ، سرخ رنگ ديدند ، تا آن كه على بن الحسين عليه السلام همراه زنان ، [از شام]بيرون آمد و سر حسين عليه السلام را به كربلا باز گرداند .

٢٢٢١.الملهوف : در باره سر حسين عليه السلام ، روايت شده كه باز گردانده شدو در كربلا به همراه پيكر شريفش ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ دفن گرديد و عمل فرقه شيعه [در زيارت كربلا]هم مطابق همين ديدگاهِ مورد اشاره است .

٢٢٢٢.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : سر امام حسين عليه السلام سه روز در دمشق ، آويخته بود و سپس در خزانه هاى اُمَويان نگه داشته شد ، تا آن كه سليمان بن عبد الملك ، كار را به عهده گرفت و آن را خواست و چون آوردند ، آن را كه استخوانى سفيد و خشك شده بود ، در جعبه اى نهاد و خوش بويش كرد و پارچه اى بر آن انداخت و پس از آن كه بر آن نماز خواند ، آن را در قبرستان مسلمانان به خاك سپرد . هنگامى كه عمر بن عبد العزيز ، كار خلافت را به عهده گرفت ، از آن جا سراغ گرفت و خبرش را به او دادند . او در باره محلّى كه سر را دفن كرده بودند ، پرسيد و آن جا را كَند و سر را برداشت و خدا مى داند كه با آن، چه كرد ؛ ولى از شيوه عمر بن عبد العزيز ، چنين بر مى آيد كه آن را به كربلا فرستاده و كنار پيكرش به خاك سپرده است .