همان معناى لغوى است) . در اين آيه ، از «اَسباط» به «اُمَم» نيز تعبير شده است . براى هر قومى ، امامى بوده كه برخى آيات و احاديث ، از آنان ، گاه به «اَسباط» ، [١] گاه به «ائمّه» [٢] و گاه به «نقيب» [٣] و «نُقَباء» تعبير كرده اند . البتّه اين نقيبان ، تماما از تيره و تبار انبيا عليهم السلام بوده اند . در اين دسته از آيات و احاديث، مراد از «سِبط» و «اَسباط» ، كسانى هستند كه علاوه بر اين كه از نسل پيامبران الهى اند ، خود از امامان و نقيبانى هستند كه براى كار پيشوايى خلق ، برگزيده شده اند و به نوعى با مبدأ وحى ، پيوند دارند. به اين نمونه ها توجّه كنيد : «وَمَآ أُنزِلَ عَلَيْنَا وَمَآ أُنزِلَ عَلَى إِبْرَ هِيمَ وَإِسْمَـعِيلَ وَإِسْحَـقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَآ أُوتِىَ مُوسَى... . [٤] آنچه بر ما نازل شده و آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اَسباط نازل شده و آنچه به موسى داده شد» .

[١] ر . ك : بقرة : آيه ١٣٦، آل عمران : آيه ٨٤ ، نساء : آيه ١٦٣.[٢] «وَ جَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُواْ وَ كَانُواْ بِـئايَـتِنَا يُوقِنُونَ ؛ از آنان ، امامانى قرار داديم كه به امر ما راه نمايى مى كنند ، هنگامى كه شكيبايى كردند و به آيات ما يقين آوردند» (سجده : آيه ٢٤)، نيز ر . ك : (انبيا : آيه ٧٢ ـ ٧٣).[٣] «وَبَعَثْنَا مِنْهُمُ اثْنَىْ عَشَرَ نَقِيبًا ؛ و از آنها ، دوازده نقيب برانگيختيم» (مائده : آيه ١٢).[٤] آل عمران : آيه ٨٤ . نيز ، ر . ك : بقره : آيه ١٣٦، نساء : آيه ١٦٣.