٢٨٢.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از ابن عبّاس ـ: روزى پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بود و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام نزد او بودند . پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «خدايا! تو مى دانى كه اينان ، اهل بيت من و گرامى ترينِ مردمان نزد من اند . پس هر كس را كه آنان را دوست دارد ، دوست بدار و هر كس را كه آنان را دشمن مى دارد ، دشمن بدار و با دوستدارشان دوستى كن و با دشمنشان بستيز و ياورشان را يارى ده و آنان را از همه آلودگى ها پاك گردان و از هر گناهى ، نگاهشان دار و با روح القُدُس [١] ، تأييدشان كن . . .» . ايشان ، سپس دستانش را به سوى آسمان ، بالا برد و گفت : «خدايا! تو را گواه مى گيرم كه دوستدار كسى هستم كه آنان را دوست داشته باشد و كينه كسى را در دل دارم كه كينه آنان را در دل دارد و با هر كس كه در صلح با آنان باشد ، در صلحم و با هر كه با آنان سر جنگ داشته باشد ، سرِ جنگ دارم و و دشمن كسى هستم كه دشمنِ آنهاست و دوست كسى هستم كه دوست آنهاست» .

ر . ك : اهل بيت عليهم السلام در قرآن و حديث : ج ١ ص ٢٢٥ (بخش سوم : ويژگى هاى اهل بيت / فصل يكم / آشتى با آنها ، آشتى با پيامبر و جنگ با آنها ، جنگ با پيامبر است) .

١ / ٩

نزول سوره «انسان» در شأن ايشان

٢٨٣.مجموعة نفيسة (مسارّ الشيعة) : در بيست و پنجم ذى حجّه ، سوره «هَلْ أَتَى عَلَى الْاءِنسَـنِ» در حقّ امير مؤمنان ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السلام نازل شد .

[١] روح ، يعنى جبرئيل عليه السلام كه به «قُدُس» افزوده شده كه به معناى «پاكى» است . روح القُدُس يعنى «روح مقدّس» كه صفت جبرئيل عليه السلام است .