٢١٩.الإرشاد : هنگامى كه حسن بن حسن ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ ، در گذشت ، همسرش فاطمه ، دختر امام حسين عليه السلام ، بر سرِ مزارش خيمه اى بر پا كرد و شب ها به شب زنده دارى و روزها را به روزه گرفتن مى پرداخت و از فرط زيبايى ، به حورالعين مى مانست . در پايان سال ، به وابستگانش گفت : چون شب تاريك شد ، اين خيمه را بر كَنيد . شب كه تاريك شد ، شنيد كه كسى مى گويد : آيا آنچه را از دست دادند ، يافتند؟ و كسى ديگر ، پاسخ داد : نه ؛ بلكه نااميد شدند و باز گشتند .

٢٢٠.تاريخ دمشق : فاطمه ، همسر حسن بن حسن بود . او مادر عبد اللّه بن حسن ، حسن بن حسن بن حسن و ابراهيم بن حسن بود . [١] پس از وفات شوهرش ، به همسرى عبد اللّه بن عمرو بن عثمان بن عفّان در آمد و محمّد بن عبداللّه ، مشهور به «ديباج» را براى او به دنيا آورد .

٢٢١.مقاتل الطالبيّين ـ به نقل از زبير بن بكّار ـ: فاطمه پس از حسن ، به همسرى عبد اللّه بن عمرو بن عثمان بن عفّان در آمد ، و او عموى شاعرى به نام «عَرجىْ» است و فاطمه براى عبد اللّه ، محمّد ، مشهور به «ديباج» را به دنيا آورد ـ كه با برادرش عبد اللّه بن حسن [ در درگيرى با بنى عبّاس] كشته شد ـ ، و نيز قاسم و رُقيّه را .

[١] در تهذيب الكمال ، نام ابراهيم نيست .