١٠٦.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم : انگشتر حسين بن على عليه السلام به چه كسى رسيد؟ و نيز به ايشان گفتم : شنيده ام كه در واقعه عاشورا ، از انگشتش بيرون كشيده شده است . فرمود : «آن گونه كه گفته اند ، نيست . حسين عليه السلام به فرزندش على بن الحسين عليه السلام ، وصيّت كرد و انگشترش را در انگشت او نمود و كارش را به او واگذار كرد ، همان گونه كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با امير مؤمنان على عليه السلام كرد و امير مؤمنان عليه السلام با حسن عليه السلام و حسن عليه السلام با حسين عليه السلام . سپس آن انگشتر ، پس از پدرش ، به پدرم و از او به من رسيد و اكنون ، نزد من است و من هر جمعه ، آن را به دست مى كنم و با آن ، نماز مى خوانم» . روز جمعه ، در حالى كه امام صادق عليه السلام نماز مى خواند ، بر او در آمدم . چون از نماز فارغ شد ، دستش را به سوى من دراز كرد و انگشترى در انگشتش ديدم كه نقشش چنين بود : «ذكرِ لا إله إلّا اللّه ، ساز و برگِ ديدار با خداست» . سپس [امام عليه السلام ] فرمود : «اين انگشتر جدّم ابو عبد اللّه حسين بن على عليه السلام است» . [١]

١٠٧.الغيبة ، طوسى ـ به نقل از ابو جعفر سمّان ، از امام عسكرى، از پد: فاطمه عليهاالسلامانگشترى داشت كه نگين آن ، عقيق بود و چون وفاتش در رسيد ، آن را به حسن عليه السلام داد و هنگامى كه وفات حسن عليه السلام در رسيد ، آن را به حسين عليه السلام سپرد . حسين عليه السلام فرمود : «دوست داشتم كه بر آن ، چيزى نقش كنم . در رؤيا ، مسيح عيسى بن مريم ـ كه بر پيامبر ما و خاندانش و بر او درود باد ـ را ديدم و به او گفتم : اى روح خدا! بر اين انگشترم ، چه چيزى نقش كنم؟ فرمود : بر آن ، نقش كن : خدايى جز خداى فرمان رواى حقّ آشكار نيست ، كه اين جمله ، سرآغاز تورات و انجام انجيل است» .

[١] ممكن است مراد روايت ، نفى رُبودن انگشترى باشد كه از مواريث امامت است . نقل هايى نيز كه حاكى اند كه انگشت مبارك امام عليه السلام را به خاطر انگشتر ، قطع كردند و آن را رُبودند (ر . ك : ج ٧ ص ٢٩٥ «بخش نهم / فصل يكم / تاراج كردن وسايل امام عليه السلام ») ، شايد منظورشان انگشتر ديگرى باشد .