٣٠١.الأمالى ، طوسى ـ به نقل از ميمونه و اُمّ سلمه ـ: حسن عليه السلام آب خواست . پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و مشك آب را تكان داد و آن را براى او آورد كه حسين عليه السلام برخاست و گفت : «اى پدر ! آن آب را به من بده» ؛ امّا پيامبر صلى الله عليه و آله آن را به حسن عليه السلام داد و سپس براى حسين عليه السلام نيز همان كار را كرد و به او آب داد . فاطمه عليهاالسلامگفت : گويى حسن را بيشتر دوست دارى ! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «او پيش تر آب خواسته بود . من ، تو ، اين دو و اين خوابيده (يعنى امير مؤمنان عليه السلام ) در بهشت ، يك جايگاه داريم» .

٣٠٢.تفسير القمّى ـ به نقل از ابو بصير ، از امام صادق عليه السلام ـ: روز قيامت كه مى شود ، محمّد صلى الله عليه و آله را مى خوانند و جامه حرير خوش رنگى بر او مى پوشانند و سپس در سمت راست عرش مى ايستد . سپس ابراهيم عليه السلام را مى خوانند و جامه حرير سپيدى بر او مى پوشانند و در سمت چپ عرش مى ايستد . سپس على عليه السلام را مى خوانند و جامه حرير خوش رنگى بر او مى پوشانند و در سمت راست پيامبر صلى الله عليه و آله مى ايستد . سپس اسماعيل را مى خوانند و جامه حرير سپيدى بر او مى پوشانند و در سمت چپ ابراهيم عليه السلام مى ايستد . سپس حسن عليه السلام را مى خوانند و جامه حرير خوش رنگى بر او مى پوشانند و در سمت راست امير مؤمنان عليه السلام مى ايستد . سپس حسين عليه السلام را مى خوانند و جامه حرير خوش رنگى بر او مى پوشانند و در سمت راست حسن عليه السلام مى ايستد . سپس امامان را مى خوانند و جامه حرير خوش رنگى بر آنان مى پوشانند و هر يك در سمت راست ديگرى مى ايستد . سپس شيعيان را مى خوانند و پيش روى آنان مى ايستند . سپس فاطمه عليهاالسلام و زنان از نسل او و پيرو او را مى خوانند و بدون محاسبه ، به بهشت در مى آيند . آن گاه ، منادى از درون عرش و از سوى پروردگار عزّت و افق بالا ، ندا مى دهد : اى محمّد ! بهترين پدر ، پدر تو ، ابراهيم است و بهترين برادر ، برادر تو ، على بن ابى طالب است و بهترين نوه ها ، نوه هاى تو ، حسن و حسين هستند [١] و بهترين جنين ، جنين تو ، مُحَسِّن است و بهترين امامانِ راه يافته ، از نسل تو هستند و آنان ، فلان و فلان اند و بهترين پيروان ، پيروان تو هستند . هان! محمّد ، و وصىّ او و دو نوه او و امامان از نسل او ، رستگاران اند . سپس فرمان مى آيد كه به بهشت ، برده شوند و اين ، همان سخن خداى متعال است كه : «هر كس از آتش دور داشته و به بهشت برده شود ، رستگار گشته است» .

[١] ر. ك: ص ٤٧١ (برترين سبط).