٣٣٧.سير أعلام النبلاء ـ به نقل از يعلى عامرى ، از پيامبر خدا صلى الله ع: حسين ، سِبطى از سِبط هاست . هر كس مرا دوست دارد ، بايد حسين را دوست داشته باشد .

٣٣٨.الأمالى ، طوسى ـ به نقل از جابر ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : «خداى متعال ، هنگامى كه خواست مرا بيافريند ، مرا نطفه اى سفيد و پاك آفريد و آن را در پشت پدرم آدم عليه السلام قرار داد و پيوسته ، آن را از پشتى پاك به رحِمى پاكيزه منتقل كرد تا به نوح و ابراهيم و نيز عبد المطّلب رسيد . از اين رو ، از آلودگى جاهليت ، هيچ به من نرسيد . سپس آن نطفه ، دو پاره شد و [از عبد المطّلب] به عبد اللّه و ابو طالب رسيد و من از [عبد اللّه ] پدرم به دنيا آمدم و خدا نبوّت را به من ختم كرد و على [از ابو طالب ]متولّد شد و وصايت به او ختم شد . [١] سپس دو نطفه از من و على به هم آمدند و دو نيكوروى ، حسن و حسين ، از ما متولّد شدند و خداوند با آن دو ، دامنه نبوّت را به پايان رساند و ذريّه ام را از آنها قرار داد و آن كه شهر يا شهرهاى كفر را فتح مى كند ، از نسل اين است» . سپس به امام حسين عليه السلام اشاره كرد [و افزود :] «در آخرزمان ، مردى خروج مى كند و زمين را از عدل ، آكنده مى سازد ، همان گونه كه از بيداد و ستم ، پُر شده است . آن دو ، پاك و مطهّرند و سَروران جوانان بهشتى اند . خوشا به حال كسى كه اين دو و پدر و مادرشان را دوست دارد ، و واى بر ستيزه جوى و دشمن با آنان!» .

[١] مراد ، وصايت بلا واسطه است كه چون نبوّتْ ختم مى گردد ، وصايت بلا واسطه پيامبر صلى الله عليه و آله نيز با امير مؤمنان عليه السلام به پايان مى رسد ؛ امّا ديگر امامان ، وصىّ وصى و صاحب وصايت با واسطه نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله هستند .