٩٥.الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة) ـ به نقل از عَيزار بن حُرَيث ـ: حسين بن على عليه السلام را ديدم كه رَدايى حاشيه دار از خَز داشت و موى سر و محاسنش را با حنا و كَتَم ، سياه رنگ كرده بود .

٩٦.المصنّف ، ابن ابى شيبه ـ به نقل از عيزار بن حريث ـ: حسين بن على عليه السلام را ديدم ، در حالى كه رَدايى از خز داشت [١] و مويش را با حنا و كَتَم ، سياه رنگ نموده بود .

٩٧.المعجم الكبير ـ به نقل از ابو عكاشه هَمْدانى ـ: حسين عليه السلام را در روز شهادتش ديدم ، در حالى كه قبايى از ديبا به تن داشت .

٩٨.المعجم الكبير ـ به نقل از ليث ـ: خيّاطى كه براى حسين بن على عليه السلام پيراهنى دوخته بود ، به من گفت : به حسين عليه السلام گفتم : آن را تا روى پا بياورم؟ فرمود : «نه» . گفتم : آيا آن را پايين تر از قوزك پا بياورم ؟ فرمود : «آنچه پايين تر از قوزك بيايد ، در آتش است» . [٢]

٩٩.المعجم الكبير ـ به نقل از مستقيم بن عبد الملك ـ: حسن و حسين عليهماالسلام را ديدم كه جوراب هايى بافته از خز ، پوشيده بودند و آن دو را ديدم كه بر مَركب هاى تجارى سوار مى شوند .

[١] . در المعجم الكبير ، خز با صفت «سرخ رنگ» آمده ؛ امّا بقيه اين حديث ، نيامده است .[٢] به قرينه احاديث ديگر ، كنايه از پوشيدن لباس بلند براى تبختر و فخرفروشى است .