٦٨.مجموعة نفيسة (تاريخ مواليد الأئمّة و وفياتهم) : كنيه ايشان (امام حسين عليه السلام ) ، ابو عبد اللّه و لقبش رشيد ، طيّب ، وفىّ (با وفا) ، سيّد ، مبارك ، در پىِ رضايت خدا ، راه نما به خدا و نوه[ى پيامبر خدا ]است . [١]

٦٩.مطالب السَّؤول : كنيه حسين عليه السلام ابو عبد اللّه است ، نه چيز ديگر ؛ امّا لقب هايش فراوان است : رشيد (هدايت يافته) ، طيّب ، وَفىّ (باوفا) ، سيّد (سَرور) ، زكىّ (پاك) ، مبارك ، در پى رضايت خدا ، نوه پيامبر صلى الله عليه و آله . همه اينها به امام حسين عليه السلام گفته و بر او اطلاق مى شوند و مشهورترينِ آنها ، «زكىّ» است . امّا والاترينِ آنها ، لقبى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در گفته اش در باره او و برادرش به او داد : «آن دو ، دو سَرور جوانان بهشتى اند» . پس لقب «سيّد» ، والاترين است و همين گونه است «سِبط (نوه)» ؛ زيرا در روايت صحيح از پيامبر صلى الله عليه و آله است كه فرمود : «حسين ، سِبطى از اَسباط (نوه اى از نوادگان) [٢] است» .

٧٠.المناقب ، ابن شهرآشوب : نامش ، «حسين» و در تورات ، «شَبير» و در انجيل ، «طاب» است و كنيه اش ، ابو عبد اللّه و به طور ويژه ، «ابو على» بوده است . لقب هاى ايشان ، اينهاست : شهيدِ سعيد ، سِبط دوم ، امام سوم ، مبارك ، در پى رضايت خدا ، جلوه صفات خدا ، راه نما به خود خدا ، برترين فرد مورد اعتماد خدا ، شب و روز مشغول به اطاعت خدا ، جان فداى خدا ، ياور اولياى خدا ، انتقام گيرنده از دشمنان خدا ، امام مظلوم ، اسير محروم ، شهيد محروم ، كشته سنگباران شده ، امام شهيد ، ولىّ هدايتْ يافته ، وصىّ استوار ، رانده بى كس ، قهرمان قوى ، پاك وفادار ، امام پسنديده ، دارنده تبار والا ، بخشنده تمام عيار ، و ابو عبد اللّه حسين بن على . سرچشمه امامت ، شفيع امّت ، سَرور جوانان بهشتى ، مايه اشك ريختن هر مرد و زن مسلمان ، آزموده بزرگ ترين بلا و سِتُرگ ترين مصيبت ، عبرت مؤمنان در سراى آزمون ، آن كه به امامتْ سزاوارتر و مُحِق تر است ، كشته به كربلا ، دومين سَرور خودنگهدار پس از يحيى فرزند پيامبر شهيد (زكريّا) . حسين بن علىِ مرتضى ، زيور كوشندگان ، چراغ توكّل كنندگان ، افتخار امامان ره يافته ، جگرگوشه سَرور فرستادگان ، نور عترت فاطمه ، چراغ تبار علويان ، شرافت شجره خاندان رضوى ، كشته شده به دست بدترينِ مردمان ، سبطِ سبط ها ، خونخواه در روزِ گذر از صراط ، گرامى ترين خاندان ، بزرگ ترين خانواده ، پُرثمرترين درخت ، درخشنده ترين ماه ، تكريم شده ، گرامى داشته شده ، بزرگ داشته شده ، پاكيزه شده ، پاك شده ، باشخصيت ترينِ مردمان در روزگار خود و عزيزترينِ آنان ، تيزهوش ترينِ آنها در شناخت و فهم ، وفادارترينِ مردم در كار خير ، نژاده ترينِ مردم ، زيباترينِ مردمان ، خوش خوترينِ مردم ، پاره نور و شادىِ دل رسول ، دور از تهمت و دروغ ، صبور بر تحمّلِ سختى و آزار ، با قلب پاره پاره و شكافته ، برگزيده پادشاه مسلّط (خداوند) ، حسين فرزند على بن ابى طالب عليه السلام . [٣]

[١] در تذكرة الخواص آمده : «و كُنيه اش ابو عبداللّه ، و لقبش : سيّد ، وفى ، ولى ، مبارك ، سبط و شهيد كربلا» .[٢] درباره «اَسباط» ، پس از اين ، ذيل عنوان «پژوهشى درباره واژه سبط» ، سخن خواهيم گفت .[٣] ظاهرا ، بسيارى از اينها ، اوصاف امام عليه السلام اند و لقب نيستند .