فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٨٢ - خطبه هاى امام على عليه السلام در تنزيه خدا از رؤيت

آورده اند ودر حقيقت اين حديث است كه آنان را به چنين انديشه اى واداشته است، واگر چنين رواياتى در اختيار آنان نبود، آيات قرآنى، محرك آنان بر اتخاذ چنين موضعينبود.

بخارى در صحيح خود، در باب«الصراط جسر جهنم» ،مى گويد:

«ابوهريره، روايت كرده است كه:

«گروهى به پيامبر گفتند: آيا خداى خودمان را روز رستاخيز مى بينيم؟

پيامبر: آيا هنگامى كه چهره خورشيد را ابر نپوشانده باشد، براى ديدن آن دور هم جمع مى شويد وآن را به يكديگر نشان مى دهيد؟

آن گروه گفتند: نه اى رسول خدا:

پيامبر فرمود: آيا در شب چهاردهم آنگاه كه ابرى در آسمان نباشد، براى ديدن ماه دور هم گرد مى آييد وبه يكديگر نشان مى دهيد؟

آن گروه گفتند:نه:

پيامبر فرمود: شما خدا را روز رستاخيز بسان آفتاب وماه شب چهاردهم ميبينيد وخداوند مردم را گرد مى آورد ومى گويد: هر كس از معبود خود پيروى كند. در اين هنگام، آفتاب پرستان به دنبال آفتاب، ماه پرستان به دنبال ماه وبت پرستان به دنبال بت مى روند:

امت اسلامى با منافقانى كه در ميان آنان هستند، تنها مى مانند. در چنين شرائطى، خدا در غير آن صورتى كه او را مى شناختند، مى آيد ومى گويد: من پروردگار شما هستم. آنان مى گويند: از تو، به خدا پناه مى بريم، ما در همين جا هستيم تا خدايمان بيايد، هر موقع خداى ما آمد او را مى شناسيم، در اين موقع، خدا با صورتى كه او را مى شناختند، مى آيد ومى گويد: من پروردگار شما هستم