«ارْبَعٌ مَنْ اعْطِيَهُنَّ فَقَدْ اعْطِىَ خَيْرَ الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ؛ صِدْقُ حَديثٍ وَ اداءُ امانَةٍ وَ عِفَّةُ بَطْنٍ وَ حُسْنُ خُلْقٍ» «١» چهار چيز به هر كس داده شود، خير دنيا و آخرت به او ارزانى شده؛ راست‌گويى، امانت‌پردازى، حلال‌خورى و نيك خلقى.
همچنين آن بزرگوار، راست‌گويى و امانت‌دارى را اساس و پايه ايمان دانسته، مى‌فرمايد:
«عَلَى الصِّدْقِ وَالْامانَةِ مَبْنَى الْايمانِ» «٢» از زبان فردى چنين نقل كرده‌اند:
«خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيدم و عرض كردم: اخلاقى به من بياموز كه خير دنيا و آخرت را برايم فراهم سازد. آن حضرت فرمود: «دروغ نگو.» پس از شنيدن اين موعظه، هرگاه تصميم به انجام كار زشتى مى‌گرفتم، به ياد سخن پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌افتادم و فورى منصرف مى‌شدم. زيرا با خود مى‌گفتم: اگر اين كار زشت را مرتكب شوم و كسى از من بپرسد آيا تو چنين كارى را انجام داده‌اى؟ يا بايد راست بگويم و به گناه اعتراف كنم و رسوا شوم و يا بايد دروغ بگويم كه در اين صورت با سخن حكيمانه پيامبر صلى الله عليه و آله مخالفت كرده‌ام.» «٣» ب- شرط لازم ايمان‌ دو فضيلت گران سنگ «راست‌گويى» و «امانت‌دارى» ارتباط مستقيم و ضرورى با ايمان و اعتقاد به خدا دارند و هر جا ايمان هست، اين دو بايد باشند و در مقابل، نبودن اين دو صفت در وجود كسى، نشان از نبودن ايمان واقعى در وجود او دارد. امير مؤمنان عليه السلام درباره راست‌گويى مى‌فرمايد: