وارد وادى كفر گرديده‌است. چه‌اينكه، اگر ما خداوند را يكتا مؤثّر در عالم وجود دانسته، اراده او را بر همه چيز و همه كس غالب مى‌دانيم، پس چرا به حكم و اراده او راضى نباشيم؟! حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«مَنْ لَمْ يَرْضَ بِالْقَضاءِ دَخَلَ الْكُفْرُ دينَهُ» «١» هر كس به قضا (و قدر خدا) راضى نباشد؛ كفر در دينش راه پيدا كرده است.
از اين رو حقيقت دين و ايمان، تسليم محض در برابر فرمان پروردگار و خشنودى به آن چيزى است كه به امر او در جهان هستى به وقوع مى‌پيوندند. در روايتى، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله از قول خداوند متعال نقل مى‌كند كه:
«مَنْ لَمْ يَرْضَ بِقَضائى‌ وَ قَدَرى‌ فَلْيَلْتَمِسْ رَبّاً غَيْرى‌» «٢» هر كس نسبت به قضا و قدر من راضى نباشد، (براى خويشتن) پروردگارى غير از من بجويد.