اخلاق و تربيت اسلامى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٣٨
زينت بخشند و هيچ كس هم حق ندارد آنان را از چنين حقّى بازدارد و همه در سودجويى از مواهب الهى آزادند.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله- كه ترجمان وحى است- مىفرمايد: خداوند دوست دارد كه بندگانش از اين نعمتها استفاده كنند؛ «انَّ اللَّهَ يُحِبُّ اذا انْعَمَ عَلى عَبْدٍ انْ يَرى اثَرَ نِعْمَتِهِ عَلَيْهِ» «١» همانا خداوند- وقتى نعمتى به بندهاى داد- دوست دارد اثر نعمتش را بر او ببيند.
سخن رهبر عظيمالشأن اسلام شامل همه نعمتهاى الهى مىشود، از جمله زينتهاى الهى. در بيان حضرت صادق عليه السلام آمده است كه خداوند آراستگى را دوست و بدنمايى را دشمن دارد:
«انَّ اللَّهَ عَزَّو اخلاق و تربيت اسلامى ٤٣ هدفمندى ص : ٤٠ َجَلَّ يُحِبُّ الْجَمالَ وَالتَّجَمُّلَ وَ يُبْغِضُ الْبُؤْسَ وَالتَّباؤُسَ» «٢» همانا خداوند، زيبايى و آراستگى را مىپسندد و از فقر و فقر نمايى بدش مىآيد.
افزون بر شرع مقدّس، عقل سليم نيز بر ضرورت آراستگى و زدودن آلودگى حكم مىدهد. به طور مثال هر خردمندى مىداند كه لباسش بايد تميز و مويش شانه زده باشد، بوى خوش استعمال كند، اسباب و اثاثيه منزلش تميز و مرتب باشد، زبالههاى منزل را از محيط زندگى دور كند، و سرانجام براى افزودن بر سلامتى و صفاى زندگى پليدىها را از زندگىاش بزدايد، همانگونه كه كثيف بودن لباس و اثاث زندگى، استحمام نكردن، نشستن ظروف و لوازم آشپزى، مسواك نزدن، ژوليدگى مو و سر و وضع و ... كارهايى غير معقول و زيانآور است و طراوت و نشاط زندگى را مىبرد.
افكار عمومى و عرف جامعه نيز آراستگى، نظافت، انسانهاى مرتب، محيط زيبا و مانند آن را مىپسندد و خلاف آن را طرد مىكند.
حال كه شرع و عقل و عرف بر ضرورت آراستگى اتفاق نظر دارند، اين پرسش پيش مىآيد كه حدّ و مرز آراستگى چيست؟ در ادامه درس به اين پرسش پاسخ داده مىشود.