درس نهم: زيبايى كلام‌ ارزش و اهميت كلام‌ از جمله نعمت‌هاى پرارج و گرانقدرى كه آفريدگار جهان به انسان عطا كرده و مايه اصلى آن را با سرشت بشر درآميخته، «قدرت بيان» است. نعمت سخن گفتن، عامل مهمّى در تكامل انسان‌ها است. در پرتو اين نعمت، علوم نظرى و تجارب عملى انسان‌ها به يكديگر منتقل مى‌شود. خداى حكيم، بعد از مسأله آفرينش انسان از نعمت بيان سخن گفته و مى‌فرمايد:
«الرَّحْمنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ خَلَقَ الْانْسانَ عَلَّمَهُ الْبَيانَ» «١» خداوند رحمان، قرآن را تعليم داد، انسان را آفريد، و به او «بيان» آموخت.
انسان با قدرت بيان و به‌وسيله كلام، معلوماتى را كه در باطن اندوخته، ظاهر مى‌سازد و نهفته‌هاى درونى خود را آشكار مى‌كند و آنچه را كه خود ادراك كرده، به ديگران منتقل مى‌سازد. از اين رو، مى‌توان گفت: كلام به منزله پلى است كه مغزهاى جدا از هم را به يكديگر پيوند مى‌زند و كالاى ارزشمند علم را از اين راه به مغزها مى‌رساند و ديگران را نيز عالم و آگاه مى‌كند. از امام سجاد عليه السلام پرسيدند: سخن و سكوت كداميك بر ديگرى برترى دارد؟ حضرت در پاسخ فرمود:
براى هر يك از اين دو آفت‌هايى است، ولى اگر از آفت مصون و سالم باشند، كلام افضل و برتر است. زيرا خداوند هيچ يك از پيامبرانش را به سكوت مبعوث نكرده‌