نياز شديد به كمك و پشتيبانى دارند و در پى فريادرسى هستند، نشانه بى اعتقادى فرد بوده او را از حوزه اسلام و جامعه اسلامى خارج مى‌سازد. رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى‌فرمايد:
«مَنْ أَصْبَحَ وَ لا يَهْتَمُّ بِأَمْرِ الْمُسْلِمينَ فَلَيْسَ مِنَ الْإِسْلامِ فى‌ شَىْ‌ءٍ وَ مَنْ شَهِدَ رَجُلًا يُنادى‌ يا لَلْمُسْلِمينَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَيْسَ مِنَ الْمُسْلِمينَ» «١» هر كس چنين شود كه به امور مسلمان‌ها همّت نگمارد، چيزى از اسلام در او نيست. و كسى كه شاهد باشد انسانى فرياد مى‌زند و از مسلمانان كمك مى‌طلبد، اما به او كمك نكند، جزو مسلمان‌ها نيست! ٢- قطع شدن ولايت الهى‌ يارى نرساندن به مسلمانى كه براى رفع نيازمندى خود به برادر دينى‌اش پناه مى‌آورد و درخواست كمك و همكارى مى‌كند، موجب خارج شدن انسان از گروه مؤمنان- كه همچون پيكر واحدى هستند- مى‌شود و ولايت الهى از او قطع مى‌گردد. امام كاظم عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«مَنْ قَصَدَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ إِخْوانِهِ مُسْتَجيراً بِهِ فى‌ بَعْضِ أَحْوالِهِ فَلَمْ يُجِرْهُ بَعْدَ أَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ، فَقَدْ قَطَعَ وِلايَةَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ» «٢» هر كس كه برادر دينى‌اش براى حلّ پاره‌اى از مشكلات خود به او پناه آورد و وى با آنكه توانايى حلّ آن را دارد، از انجام خواسته او سرباز زند، همانا ولايت خداى بزرگ را از خود قطع كرده است.
٣- بى كسى در دنيا و آخرت‌ اگر فرد مسلمانى در حالى كه توانايى دارد، از پذيرفتن برادر دينى خود سر باز بزند و او را در كشاكش سختى‌ها و مشكلات تنها و بى‌ياور گذارد، به همين نسبت، خداوند او را