درس پانزدهم: عفو و گذشت‌ عفو و گذشت يكى از مكارم والاى انسانى بلكه به قول امام على عليه السلام تاجى زينت‌بخش بر سر همه آنهاست:
«الْعَفْوُ تاجُ الْمَكارِمِ» «١» گذشت، زينت بزرگوارى‌ها است.
اين خوى پسنديده، پرتوى از مسرّت واقعى و موجى از عواطف و احساسات انسان دوستانه را در دل‌ها ايجاد مى‌كند، كينه‌ها و دشمنى‌ها را از آن مى‌زدايد و موجب مى‌شود كه خصم دست از خصومت برداشته، طرح دوستى و محبّت بريزد.
جايگاه عفو در اسلام‌ بررسى منابع اسلامى نشان مى‌دهد كه «گذشت» يكى از اصول اساسى در برخورد با لغزش افراد است. قرآن كريم، حتّى در همان آياتى كه كيفر و مجازات را براى مجرمان و گناهكاران تشريع مى‌كند و مؤمنان را از خطر و زيان آنان برحذر مى‌دارد، گذشت و چشم‌پوشى از خطايشان را نيز به‌عنوان يك ارزش برتر مطرح مى‌سازد. به عنوان مثال، در آيه‌اى پس از بيان چگونگى حكم قصاص، مى‌فرمايد:
«فَمَنْ عُفِىَ لَهُ مِنْ اخيهِ شَىْ‌ءٌ، فَاتِّباعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَ اداءٌ الَيْهِ بِاحْسانٍ ...» «٢»