حقيقت نه شعار بنابر تعليمات دين مبين اسلام، «اخوّت» يك حقيقت جارى در همه ابعاد زندگى مؤمنان است و با ماهيت ايمانى آنان گره خورده است و يك پديده تشريفاتى و شعارى نيست، امام صادق عليه السلام، برادر دوستى را بخشى از دين دوستى دانسته و فرموده است:
«مِنْ حُبِّ الرَّجُلِ دينَهُ حُبُّهُ اخاهُ» «١» برادر دوستىِ مرد، از دين دوستى اوست.
حضرت باقر عليه السلام آن را پرتوى از نور الهى قلمداد كرده و فرموده است:
«مَنِ اسْتَفادَ اخاً فِى اللَّهِ عَلى‌ ايمانٍ بِاللَّهِ وَ وَفاءٍ بِاخائِهِ طَلَباً لِمَرْضاتِ اللَّهِ فَقَدِ اسْتَفادَ شُعاعاً مِنْ نُورِ اللَّهِ ...» «٢» هر كس براى جلب رضايت خدا، فردى را براساس ايمان به خدا و رعايت پيمان برادرى انتخاب كند در واقع، پرتوى از نور خدا را يافته است.
رعايت پيمان برادرى، وظيفه خطيرى است كه برعهده مؤمن قرار مى‌گيرد و بخشى از اعمال دينى او را تشكيل مى‌دهد و بدين ترتيب «اخوّت» جايگاه خويش را در متن زندگى اسلامى پيدا مى‌كند. سرآمد مؤمنان- امام على عليه السلام- انجام وظيفه نسبت به برادران ايمانى را سرلوحه كردار متقيان معرفى كرده، مى‌فرمايد:
«قَضاءُ حُقُوقِ الْاخْوانِ اشْرَفُ اعْمالِ الْمُتَّقينَ؛ يَسْتَجْلِبُ مَوَدَّةَ الْمَلائِكَةِ الْمُقَرَّبينَ وَ شَوْقَ الْحُورِ الْعينِ» «٣» برآوردن حقوق برادران، شريف‌ترين كردار با تقوايان است كه دوستى فرشتگان مقرّب و حورالعين را به خود جلب مى‌كند.