درس سوّم: رضا و تسليم‌ آدمى در گذر زندگى، با حوادث گوناگونى (طبيعى و غير طبيعى) روبرو مى‌شود، سلامتى و بيمارى، خوشى و ناخوشى، شادى و غم، فقر و غنا و سختى و آسانى همواره با زندگى انسان‌ها همراه است. در اين ميان، هر مؤمن بايد نسبت به امورى كه از حيطه قدرت انسان خارج است، تسليم و راضى باشد تا با حفظ آرامش روحى، بتواند مشكلات را حل كرده و رنج‌ها و سختى‌ها را تحمل كند.
«رضا» ى بنده از خدا، در آن است كه:
از قضاى الهى راضى باشد و فرمان او را به‌كار گيرد، و از امورى كه نهى‌كرده، اجتناب ورزد. «١» «تسليم» هم يعنى گردن نهادن به تمامى اوامر الهى و قبول بى قيد و شرط آن.
گرچه ممكن است در مواردى، انسان حكمت فرامين الهى‌ و يا سرنوشتى را كه پيدا كرده نداند، امّا اعتماد به ذات پاك خدا، و اين كه او جز مصلحت انسان را نمى‌خواهد، آدمى را در راه تسليم و رضا، كمك بسيارى خواهد كرد.
مردم در مقام تسليم‌ «اسلام» از ماده «تسليم» گرفته شده است، بدين معنى كه مسلمان تسليم پروردگارش مى‌باشد. بنابراين هر كس به مقدار تسليمش در برابر حق، از روح اسلام برخوردار مى‌گردد.
مى‌توان مردم را در اين زمينه به سه گروه تقسيم كرد:
١- گروهى تنها در مواردى تسليم فرمان حق مى‌شوند كه با منافعشان تطبيق كند، آنها