درس سيزدهم: تعاون و همكارى‌ تعاون، بر يارى و پشتيبانى افراد جامعه از يكديگر و مشاركت و همكارى آنان در انجام كارهاى اجتماعى و فردى دلالت دارد؛ همكارى افراد جامعه با هم- چه در داخل سازمان‌ها و نهادها و چه در خارج آنها- تعاون نام دارد. با تعاون و دست در دست يكديگر قرار دادن، بهتر مى‌توان به رفع گرفتارى‌ها و مشكلات، دفاع از حقوق يكديگر، مبارزه با دشمنان و نااهلان و ... پرداخت.
ابعاد تعاون‌ انسان‌ها در زندگى اجتماعى خود، براى انجام كارهاى گوناگون با يكديگر تعاون و همكارى دارند، امّا چه بسا ممكن است در اثر ناآگاهى و يا در نظر گرفتن سود و منفعت بيشتر، در كارهايى مشاركت كنند كه مورد تأييد عقل و شرع نبوده و موجب انحراف و هلاكتشان شود؛ از اين رو، قرآن كريم و اولياى گرامى اسلام به تشريح ابعاد تعاون پرداخته و محورهاى اساسى آن را مشخص كرده‌اند كه اينك به بيان مهم‌ترين آنها مى‌پردازيم:
١- تعاون در كارهاى نيك‌ تعاون در انجام كارهاى نيك و خداپسندانه از زيباترين ابعاد تعاون است:
«... وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوى‌ وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوانِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ» «١»