١- پرحرفى: اشخاص پر حرف، براى اشباع ميل سخنگويى، از هر درى سخن به ميان مى‌آورند و يافته‌هاى خويش را به ديگران انتقال مى‌دهند. چنين كارى سبب مى‌شود كه «از پرده برون افتد راز.» ٢- خودنمايى: در گردهمايى‌ها سخن از مطالب پراكنده به ميان مى‌آيد و هر كسى تلاش مى‌كند با ارائه مطلب جديدى نظر حاضران را به خود جلب كند. جوّ چنين مجالس سبب مى‌شود كه افراد، اسناد طبقه‌بندى شده را كه ديگران كمتر به آن دسترسى دارند، نقل كنند تا در ميان اهل مجلس جايى باز كنند و سرى در بين سرها داشته باشند.
٣- دوستى و رفاقت: سوّمين انگيزه فاش‌سازى اسرار، دوستى‌ها و رفاقت‌ها است.
از اين رو، يك نيروى نظامى بايد توجه داشته باشد كه مرز دوستى و رفاقت را با حريم تشكيلات متبوع خود جدا كند و نه تنها اسرار نظامى بلكه اسرار شخصى خود را نيز در اختيار دوستانش قرار ندهد. فلسفه اين كار را حضرت صادق عليه السلام چنين بيان مى‌كند:
«لا تُطْلِعْ صَديقَكَ مِنْ سِرِّكَ الَّا عَلى ما لَوِاطَّلَعَ عَلَيْهِ عَدُوُّكَ لَمْ يَضُرَّكَ فَانَّ الصَّديقَ قَدْ يَكُونُ عَدُوَّكَ يَوْماً ما» «١» دوستت را بر آن مقدار از اسرارت آگاه ساز كه اگر دشمنت هم آن را بداند به تو زيان نرساند، شايد دوستت نيز روزى دشمنت گردد! زنهار مكن تكيه كلّى بر يار راز دل خود ز دوست پنهان مى‌دار روزى باشد كه دوست دشمن گردد برگردد و دشمنى كند آخر كار ٤- احساسات و عصبانيت: بسيار اتفاق مى‌افتد كه فرد يا افرادى بر اثر ناراحتى و احساساتى شدن اسرارى را فاش مى‌سازند. يك فرد نظامى بايد همواره بر اعصاب و اعضاى خويش مسلّط باشد و نزاع و مشاجره او را عصبانى و احساساتى نكند تا اسرار مخفى سازمان خود را برملا سازد.
٥- علايم و آمار: هر يك از علايم و مشخّصات يك تشكيلات نظامى و سازمان‌هاى‌