اخلاق و تربيت اسلامى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٦٨
«لَيْسَ مِنَّا مَنْ تَرَكَ دُنْياهُ لِدينِهِ وَ دينَهُ لِدُنْياهُ» «١» كسى كه دنيايش را براى دينش و دينش را براى دنيايش ترك كند، از ما نيست.
٣- مصرف و هزينه: مؤمن موظف است در حد توان و نيروى خويش به گردش چرخ اقتصادى جامعه مدد رساند و علاوه بر تأمين هزينههاى زندگى در رونق و سازندگى ميهن اسلامى سهيم شود. در اسلام، راههاى درآمد حلال و مجاز، از راههاى حرام و ممنوع مشخص شده و هر كس درآمد مشروعى به دست آورد، مالك آن مىشود و مجاز است طبق نظر عقل و شرع آن را به مصرف برساند در اين ميان افراط و تفريط در مصرف و هزينه، امرى نامعقول است. قرآن مجيد در اين باره چنين رهنمود مىدهد:
«وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً الى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً» «٢» دستت را به گردنت زنجير نكن (انفاق و بخشش را ترك منما) و بهطور كامل آن را مگشا تا سرزنش شده و حسرت زده، در گوشهاى بنشينى! سياست اقتصادى فردى و اجتماعى مسلمانان بايد براساس اين آيه تنظيم گردد و در هر برنامهاى از خسّت و تنگنظرى از يك سو و تبذير و زيادهروى از سوى ديگر، بايد اجتناب كنند و با برنامهريزى دقيق و حساب شده، حد اعتدال و ميانه را برگزينند كه به طور قطع موفقتر خواهد بود.
ج- گفتار زبان يكى از فعّالترين اعضاى بدن آدمى است و به نمايندگى از همه اعضا با ديگران ارتباط برقرار مىكند، پيمان مىبندد، خريد و فروش مىكند، مىبخشد، جنگ و صلح راه مىاندازد، ايمان و كفر او را برملا مىسازد و ... به همين دليل بايد به دقت كنترل شده، تربيت گردد تا به ميانهروى و اعتدال عادت كند به اين معنى كه جز در مواقع ضرورى سخن نگويد و سخن حق و صواب بگويد، ذكر بگويد، نصيحت كند، تعليم دهد و تعليم