اخلاق و تربيت اسلامى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٥٨
خلاصه درس مبالغه در ثناگويى و تعريف و تمجيد ناحق از ديگران، تملّق و چاپلوسى نام دارد كه كارى زشت و ناپسند است.
انگيزههاى چاپلوسى ممكن است يكى از اين امور باشد؛ رياستطلبى، كمايمانى، نادانى و احساس حقارت. وجود هر يك از انگيزههاى ياد شده سبب تملّقگويى از زيردستان يا فرادستان مىگردد.
تخريب اخلاق اجتماعى، اسير شيطان شدن، ترور شخصيت ديگران و رسوايى از پيامدهاى نابهنجار چاپلوسى است.
انسان، برترين، با ارزشترين و با شخصيتترين موجود عالم هستى است، و چاپلوسى، بزرگترين ضربه را به شخصيت او خواهد زد و او را در نزد ديگران فردى دروغگو و بىارزش جلوه خواهد داد.
مؤمنان نيز هيچگاه مدح بى جا نمىكنند- همانگونه كه ذمّ بىدليل ندارند-.
چاپلوسان، در مقابل ما تعريف، و در پشت سر، از ما عيبجويى خواهند كرد. لذاست كه نه بايد تملق گفت و نه تملق شنيد بلكه به فرموده پيامبر عزيز اسلام صلى الله عليه و آله، بايد بر دهان ستايشگران خاك پاشيد.
پرسش ١- چاپلوسى در سخن امام على عليه السلام چگونه بيان شده است؟
٢- انگيزههاى چاپلوسى چيست؟
٣- چاپلوسان چگونه مىتوانند افراد و حتى جامعه را به فساد بكشند؟
٤- چرا مؤمنان، چاپلوس نيستند و چاپلوسى ديگران را هم دوست ندارند؟